వాటర్ ఫాల్స్ పిక్నిక్కు & మా అక్కని ఏం కరిచిందంటే

సరదాగా నా చిన్నతనం లోకి ఒకసారి వెళ్ళాలనిపించింది ఈ రోజు. నిజం గా నా బాల్యం ఎంత అందం గా ఉందో కదా అనిపిస్తుంది నాకు.ఊరంతటికీ కలిపి ఒక హైస్కూలు,అప్పుడే పెట్టిన ఆంగ్లో ఇండియన్ స్కూలు,ఒక పెద్ద(అప్పట్లో చాల పెద్దది అనిపించేది లెండి) గవర్నమెంటు హాస్పిటల్,దానిలో ఏకైక డాక్టర్,అందులో వైద్యుడయిన డా.బాబురావు గారు,ఇప్పటి లాగ ఎక్కడ పడితే అక్కడ షాపులు లేకుండా ఒక రోడ్డులొనే "గనీ" టీ కొట్టు,సరికొత్త ఫ్యాషన్ ని అనుసరిస్తూ శెట్టి గారి బట్టల కొట్టుకి భిన్నం గా ఉండే "అప్సరా" బట్టల షాపు,గోల్డ్ స్పాట్ దొరికే ఏకైక షాపు "ప్రభాకర్" పాన్ షాపు,ఒక సినిమా హాలు,పేద్ద రామాలయం ఇదీ మా ఊరు క్లుప్తం గా.

మొదట నేను గవర్నమంటు స్కూలు కే వెళ్ళాను,తరువాత ఒక 2 సంవత్సరాలు ఆంగ్లో ఇండియన్ స్కూలు మళ్ళీ గవర్నమెంటు స్కూలు.నిజం గా ఆ ప్రైవేటు స్కూళ్ళో టీచర్లు ఆంగ్లో ఇండియన్సే.తెలుగు వారికి అంతంత మాత్రమే వచ్చు. మాతో కూడా ఎక్కువ ఇంగ్లీషే మాట్లాడేవారు.ఏదో అలా అర్ధం చేసుకుని బండి నెట్టేసాను.
గవర్నమెంటు స్కూలు కి మారాకా,ఎంచక్కా ఫస్టు బెల్లు కొట్టాకా స్కూలు కి బయలుదేరే వాళ్ళము.అంత దగ్గర అన్నమాట స్కూలు.స్కూలు నుండీ రాగానే,హోంవర్కు పెద్దగా ఎప్పుడూ చేసినట్లు మాత్రం గుర్తు లేదు.పెద్దగా ఇచ్చేవారు కూడా కాదనుకుంటా.హాయిగా రాగానే,అమ్మ చేసినది తిని,ఆడుకునే వాళ్ళము.

డాక్టర్ గారి ఇంటి ముందు షటిల్ కోర్టు ఉండేది.చిన్న పిల్లని అని నన్ను రానిచ్చేవారు కాదు.ఎంత కుళ్ళుకునే దానినో అలాంటప్పుడు.మా అక్కకి మాత్రమే ప్రవేశం దానిలో.మా అక్క నా కన్న జస్ట్ నాలుగేళ్ళు పెద్దది అంతే.అప్పుడు వాళ్ళు ఆడుతోంటే,పెద్ద పిల్లలు ఆడుతున్నారు అనుకునేదానిని.ఇప్పుడూ నవ్వు వస్తుంది,10-11 ఏళ్ళ పిల్లలు పెద్దవాళ్ళా అని. నాన్నగారి ఆఫీసు కూడా ఆ కోర్టు కి ఎదురుగా ఉండేది.నన్ను వీళ్ళు షటిల్ ఆడించుకోకపోవడంతో,ఏమి చెయ్యాలో తోచేది కాదు.కోర్టు పక్కనే ఖాళీగా ఉన్న ఇంట్లో ఒక రేగి చెట్టు,దాని కింద పెద్ద పుట్టా ఉండేవి.రేగిపళ్ళు నోరూరిస్తూ ఉండేవి.కాని కోసుకోవాలంటే భయం.పుట్ట భయం కన్నా,నాన్న గారు చూస్తారేమో అనే భయం ఎక్కువ.ఒకరోజు ధైర్యం చేసి ఆ చెట్టు కిందక్కి వెళ్ళి పళ్ళు కోస్తున్నాను.నా టైం బాగాలేక ఆరోజు నాన్న,త్వరగ ఇంటికి వస్తూ నన్ను చూసారు.ఇంక,నా టెన్షన్ చూడాలి.ఒకసారి అలా ఆగి ఇంటికి వెళ్ళిపోయారు.హమ్మయ్య,గండం గడచింది అనుకున్న.ఇంటికి వెళ్ళాకా తెలిసింది...దువ్వెన తీసుకుని చేతి మీద కొట్టారు నాన్న.అంతే,మళ్ళీ ఆ చెట్టు జోలికి వెళ్ళలేదు.

మా ఊరి దగ్గరే ఒక వాటర్ ఫాల్ కూడా ఉండేదండోయ్.ఎంత అందం గా ఉంటుంది అనుకున్నారు.హోరున పారే జలపాతం,ఆ వైపు నుండి ఈ వైపు కి వెళ్ళడానికి వీలుగా అన్నట్లు ఏదో చెట్టు ఊడలు.మధ్యలో ఒక 4-5 గురు కూర్చోవటానికి వీలుగా బండరాళ్ళు. కాస్త ధైర్యం ఉన్నవాళ్ళు ఇటు నుండి అటు ఆ ఊడలు పట్టుకుని వెళ్ళేవారు.నెలకో రెండు నెల్లకో ఒకసారి ఒక 20 మంది ఆడవాళ్ళు,పిల్లలని తీసుకుని అక్కడకి పిక్నిక్ కి వెళ్ళేవారు. "సులేమాన్" వ్యాన్ లోనో,ఇంజనీరు గారి భార్య ఆర్డరేసి ఇప్పించిన లారీలోనో ఆడవాళ్ళు అందరూ వంట సామానులు తీసుకుని పిల్ల జల్లతో బయలు దేరేవాళ్ళు.అక్కడకి వెళ్ళాకా మా అమ్మ వాళ్ళు వంట చేస్తోంటే మేము ఆటల్లో మునిగేవాళ్ళము.భోజనాలు అయ్యాకా,అమ్మ వాళ్ళు కూడా ఏవో ఆటలు ఆడుకునేవారు.సాయంత్రం పేకప్.ఇలా ఉండేది మా పిక్నిక్.ఒకసారి ఇలా వెళ్ళినప్పుడే కొంతమంది ఔత్సాహిక పిల్లలకి ఆ జలపాతం ఎక్కడ మొదలవుతోందో చూడాలనే కోరిక పుట్టింది.

అమ్మ వాళ్ళు వంటల బిజీ లో ఉండగానే,చక్కగా కొండ పైకంటా ఎక్కేసారు.(నేను ఎక్కలేదు లెండి.కాస్త శ్రమతో కూడుకున్నవాటికి నేను దూరం).మెల్లిగా అమ్మ వాళ్ళు చూసేలోపు కిందకి కూడా దిగేసారు.కాని ఇది జరిగిన ఒక 3-4 రోజులలోనే మా పిల్ల గ్యాంగు పెద్ద "దినేష్ అన్నయ్య" కాలం చేసాడు.ఆయాసం వచ్చి పోయాడుట అని అనుకున్నామే గాని,అది ఆరోజు అమ్మ వాళ్ళకి తెలీకుండా కొండ ఎక్కడం వల్ల తనకి ఎప్పటినుండో ఉన్న "ఆస్త్మా" ఎక్కువ అయ్యింది అన్న ఙానం లేదు అప్పట్లో.కాని ఈ సంఘటన మా పిల్లలందరికీ మాత్రం షాక్.చాలారోజులు పట్టింది కోలుకోవడానికి.

ఒకరోజు మా అమ్మ,అక్కని తీసుకుని హాస్పటల్ కి పరుగెత్తింది.డా.బాబూరావు గారు అక్క కాలు చూస్తూనే షాక్ తిని "ఏమి కరిచింది" అని అడిగారు.

మా అక్క కాలుకి ఏమయ్యిందో తెలుసా?.......వూహూ..ఇప్పుడు చెప్పనుగా.