నాకు నచ్చిన (వంటల) పుస్తకం

ఈ మధ్య ఒక బ్లాగులో కుక్కర్ మూత తియ్యడం ఎలా అని చదివి నవ్వుకున్నా కానీ వంట నేర్చుకునే కొత్తలో అన్నీ సందేహాలే.

నేను నాలుగో తరగతి లో ఉన్నప్పుడనుకుంటా అమ్మ "వంటలు-పిండి వంటలు" అనే పుస్తకం కొంది మాలతీ చందూర్ గారిది.

కొన్నేళ్ళకి అది శిధిలావస్థ కి చేరుకుంటే దానిని బైండు చేసి మరీ భద్ర పరిచింది. నేను పెద్దయ్యాకా ఈ పుస్తకాన్ని చూసినప్పుడల్లా విసుక్కునే దానిని. బైండింగు కూడా చిరిగిపోతున్న ఈ వంటల పుస్తకం అవసరమా అమ్మా, బయట బోలెడు దొరుకుతాయి అనేదానిని. అయినా అమ్మ మాత్రం పారెయ్య లేదు సరి కదా పెళ్ళయ్యిన ఓ రెండు నెలలకి నన్ను చూడటానికొచ్చి నాకిచ్చింది దానిని.

అబ్బా..ఇక్కడ కూడానా ఇది అని విసుక్కుని మూల పడేసాను. నెట్ లో బోలెడు సైట్లు, రోజూ పేపర్లలో వంటల కాలంస్, టీవీ లలో పక్కింటి ఎదురింటి వంటల కార్య క్రమాలు ఇన్ని ఉండగా అది నా కంటికి ఆనలేదసలు.

నాకసలే వంట రాదు పెళ్లయిన కొత్తలో. నా పాత పోస్టు లలో నా వంటతంటాలు చూడండి.

ఒక శుభ సమయాన దోశలు మొదలెట్టాను. ఆరోజే పేపర్ లో చూసిన "పేపర్ దోశ" రెసిపీ ఇచ్చారు. అన్నీ సరిగ్గానే వేసాను, పిండి రుబ్బాను అయినా దోశ రాదే. మా వారు చూసి ముందర మామూలు దోశ నేర్చుకో తరువాత మిగతావి అనేసరికి మామూలు దోశ రెసిపీ నెట్ లో చూసి మరలా మొదలెట్టాను, సేం ప్రాబ్లం.


పిండి సరిగ్గా రుబ్బానా అని ఒక డవుటు. రెండో సారి ఇంకో సైట్లో చూసి కాస్త కొలత మార్చి ట్రై చేసినా సేం రిజల్ట్. మన సినిమా వాళ్ళు అసలు బేసిక్ కధ ని మర్చి పోయి హింస,కామెడీ పాళ్ళు పెంచినా సినిమా హిట్టవ్వలేదెందుకబ్బా అని ఆలోచిస్తారే అలాగే నేనూ "ఇంటికి ఏమి కప్పు వెయ్యాలా అని దీర్ఘం గా ఆలోచించే రామయ్య" లాగ ఆలోచన మొదలెట్టాను.ఎక్కడా పొరపాటు కనపడట్లేదు.

చివరాఖరుకి అమ్మ ఇచ్చిన మాలతీ చందూర్ గారి పుస్తకం తీసా. అందులో ఆవిడ ఎంత వివరం గా చెప్పారంటే పోపు వెయ్యాలంటే ఏ పప్పు ముందు వెయ్యాలి దగ్గర నుండీ విడమరచి చెప్పారు. పోపెయ్యడం కూడా చెప్పాలా అని మొదట్లొ అనిపించేది కానీ ఆ చిన్న చిన్న మెళకువలు తెలీకే బామ్మ/అమ్మమ్మ చేసే కూర ల లాగ నావి రావు అని తెలుసుకున్నాను.

ఇంతకీ మరలా దోసల విషయానికొస్తే, నేనెక్కడ తప్పు చేస్తున్ననో నాకు తెలిసిపోయింది.హీహీ..అసలు పెనం వేడెక్కకుండా ఇలా స్టవ్ మీద పెట్టి ఒక్క నిమిషం లో గరిట తో పిండి దాని మీద గుమ్మరిస్తే అతుక్కోక ఏమవుతుంది?

దోసలే కాదు ఇంకా ఎన్నో రకాల వంటలలో చిన్న చిన్న కిటుకులు నేర్చుకున్నాను ఈ పుస్తకం ద్వారా. ఇప్పటి వంట రచయిత్రులలో ఏ ఒక్కరో ఇద్దరో తప్ప అంత విడమరచి చెప్పగా చూడలేదు. Really those smaal small tricks make lot of difference to the out come.

పైగా నా దగ్గర ఉన్న పుస్తకం మిక్సీ లూ గ్యాస్ స్టవ్ లూ ఇంకా మన జీవితాలలోకి రానప్పుడు రాసిన పుస్తకం మూలాన ఆవిడ తన వంటలు వివరిస్తూ "మదరాసు లో కొంతమంది మిక్సీ లో రుబ్బుకుంటారనో", "గ్యాసు పొయ్యి మీద పెడతారనో" రాసిన వాక్యాలు చదివితే అప్పటి కాలం అలా కళ్ల ముందు మెదులుతుంది నేను చూడక పోయినా కానీ.

మాలతీ చందూర్ గారి పుస్తకం లో అన్నీ ఎంత విడమరచి ఉంటాయంటే కొన్ని కిటుకులు ఇప్పటి బుక్స్,సైట్లలో వంటల రచయిత్రులు అసలు చెప్పారు. అన్నీ వేసి కలిపేసి మిక్సీ పట్టెయ్యండనో, వేయించెయ్యండనో చెపుతారు. నా లాగ వంటలలో ఓనమాలు నేర్చుకునే వారికి మాత్రం మాలతీ చందూర్ గారి పుస్తకమే బాగుంటుంది.

ఉదాహరణ కి బెల్లం పరమాన్నం చెయ్యాలంటే అన్నం పాలు ఉడికాకా బెల్లం వెయ్యాలి అంటే నేను మొదట్లో స్టవ్ ఆపకుండా బెల్లం వేసేసే దానిని. ఒకటి రెండు సార్లు విరిగిపోయిన పరవాన్నం చేస్తే కానీ కిటుకు తెలీలేదు.

ఇప్పుడు ఆవిడ పేరుతో వచ్చిన బుక్స్ కొన్ని కొన్నాను ఎగ్జిబిషన్ లలో అక్కడా కానీ ఆవిడ రాసినట్లే లేవసలు. అన్నీ కట్టే కొట్టే తెచ్చే తీరే.

ప్ప్చ్చ్హ్..అనుకుని ఏమి లాభం

మొన్ననే ఇంటి నుండి వచ్చాను. ఈ సారి ట్రిప్ లో నాన్నగారి అనారోగ్యం వల్ల అందరినీ కలవలేకపోయాను.

అలా కలవలేకపోయిన వాళ్ళల్లో అమ్మ మేనమామలు కూడా ఉన్నారు. అవడానికి అమ్మ మేనమామలు అయినా కానీ మాకు చిన్నపటినుండీ బాగా అలవాటు బామ్మలు ,తాతయ్యలుగా. అమ్మ పుట్టింటివారంటే మొదట గుర్తొచ్చేది వాళ్ళే మాకు. అంత అలవాటు.

పాపం ఎంత అభిమానం చూపించేవారో మేమంటే.విద్యుత్ శాఖ లో లైన్మెన్ గా పని చేసే ఇద్దరు తాతయ్యలు,నర్సరీ చూసుకునే ఇంకో తాతయ్య మేమంటే అభిమానం కురిపించేవాళ్ళు,మా "లలిత" కూతుళ్ళని కనపడ్డవాళ్ళకి చెప్తూ అలా సైకిలు మీద తిప్పేవారు.

పాపం చిన్న ఉద్యోగం,పెద్ద సంసారమయినా కానీ మేమెళ్తే మాత్రం ఆ లోటు కనపడనిచ్చేవాళ్ళు కాదు. పాపం ఈ పిల్లలు కూరా,పప్పు లేనిదే తినలేరంటూ వాళ్ళకి వీలయినంతలోనే అన్నీ అమర్చేవారు.చిన్నప్పుడు ఈ ఉద్యోగ అంతరాలు,సమస్యలు అవీ తెలీవు కదా. నాన్నగారి లాగే వీళ్ళూ ఉద్యోగం చేస్తున్నా కానీ వీళ్ళింట్లో మన లాగ అన్నీ ఉండవెందుకో అనిపించేది.మేమెళ్తే తప్పనిసరిగా మాకిష్టమని కరకజ్జం తెప్పించేవారు.


మధ్యాహ్నం భోజనం లోకి మామిడిపళ్ళు,భోజనమయ్యాకా పుల్ల ఐసు ఫ్రూటు,నాలుగింటి వేళ వేడి వేడి జిలేబీ,పార్కుకెళ్తే పిడత కింది పప్పు ఉండాల్సిందే.

ఇదే మెనూ ఎన్ని సంవత్సరాలు క్రమం తప్పకుండా సాగిందో చెప్పలేను.భోజనాల వేళయ్యేసరికి రూప బామ్మో,శేషు బామ్మో ప్రత్యేకం గా పట్టించిన పప్పు నూనే వేసి కలిపే కొత్తావకయి,మాగాయ రుచి ఇంకా గుర్తే ఇప్పటికీ.

రాత్రయ్యేసరికి ఆరు బయట మంచాలేసుకునేటప్పుడు చిన్న మడత మంచం కోసం పిల్లల పోట్లాట, రోజుకొకళ్ళు చొప్పున పడుకునేటట్లు దక్షుడు తాతయ్య తీర్పు చెప్పడం, మరునాడు పొద్దున్నే అమ్మమ్మ కొట్టే నీళ్ళ బోరింగు శబ్దానికి విసుక్కుంటూ నిద్ర లేచి తయారయ్యి అరుగు మీద అష్టా చెమ్మాలు ఆడుకోవడం, మధ్య మధ్యలో బొమ్మరిల్లో,బాలజ్యోతో చదువుకోవడం ఎలా మర్చిపోతాము ఆ బాల్య మధుర స్మృతులన్నీ.

మెల్లిగా పిల్లలందరమూ పెద్దవాళ్ళయ్యి చదువులతో బిజీ అయ్యాము.ఆ తరువాత ఉద్యోగాల బిజీ,ఆ తరువాత పెళ్ళిళ్ళు,సంసారాలలో పడి అందరమూ ఒకసారి కలవడమే అవ్వలేదసలు. అమ్మ వాళ్ళూరు వెళ్ళినప్పుడు మాత్రం ఈ తాతయ్యలని తప్పక కలుస్తాను. ఈ సారి అమ్మ వాళ్ళ ఊరూ వెళ్ళలేదు,వాళ్ళనీ కలవలేదు.

ఓ నాలుగు రోజుల క్రితం అమ్మ చెప్పింది రాజు తాతయ్య ని హాస్పిటల్లో జాయిన్ చేసారని. వెంటనే వాళ్ళ అబ్బాయికి ఫోను చేసాను. నేనేదో పని మీద ఊరికి వెళ్తున్నా,రాత్రికి చెయ్యి,అయినా ఇప్పుడు ఇంటికి వచ్చేసారు కంగారు ఏమీలేదు అన్నాడు. ఆరోజు రాత్రి చేద్దామనిపించి కూడా చెయ్యలేదు.ఆ,ఇంకా రెండు రోజులలో సంక్రాంతి ఉంది కదా,అప్పుడు మాట్లాడచ్చులే అని.


ఈరోజు పొద్దున్నే అమ్మకి చేస్తే తెలిసింది రాజు తాతయ్య ఇక లేడని. దుఖం ఆగలేదు నాకు. చిన్ననాటి ఙాపకాలన్నీ అలా కళ్ళముందు కదలాడాయి. ఛా! మొన్నే ఫోను చేసుంటే ఎంత బాగుండేది ఒక్కసారి మాట్లాడేదానిని అని ఎన్ని సార్లనిపించిందో. తాతయ్యది చిన్న వయసు కాదు,ఇదంతా జీవిత చక్రం లో భాగమే..కానీ మనసు అలా భారం గానే ఉంది పొద్దున నుండీ.


బయటకి వెళ్ళినప్పుడు ఒక డ్రెస్సు నచ్చితే ఠక్కున కొనుక్కుంటాము. అదే ఒక్క ఫోను చెయ్యడానికి ఒకోసారి ఆలోచిస్తాము,ఆ రేపో ఎల్లుండో చెయ్యచ్చులే అని.

అప్పటివరకు ఈ పండుటాకులు ఉండొద్దూ. ఈరోజే ఒక పాఠం నేర్చుకున్నా నేను.వారానికి ఒకసారయినా తాతయ్యలు, అమ్మమ్మలని పలకరించాలని.కనీసం అప్పుడయినా అయ్యో మాట్లాడలేకపోయానే అన్న బాధ నుండయినా ఉపశమనం.

(మమ్మల్ని ఎంతో ప్రేమగా చూసుకున్న మా "రాజు" తాతయ్య కోసం ఈ టపా.)