అతిధులు ముందే వచ్చిన వేళ

మొత్తానికి మేము మా ఇంటికి వచ్చేసాము. మొదటి రోజు వంట మొదలెట్టాను.చక్కగా బియ్యం కడిగి కొలత ప్రకారం నీళ్ళు పోసి,పప్పు లో కూడా కొలత ప్రకారం నీళ్ళు పోసి తళతళళాడే కొత్త ప్రెస్టీజ్ కుక్కర్ స్టవ్ మీదకి ఎక్కించా.

ఆరోజే కొత్తగా పనమ్మాయి వచ్చింది. కుక్కర్ పెట్టి బట్టలు వేసాను ఉతకడానికి.అమ్మాయి బట్టలు ఉతకడం అయిపోయింది కానీ కుక్కర్ కూత పెట్టట్లేదు.ఏదో తేడా అనిపించింది. ఇంతలో ఇంటిలోకొచ్చిన మా వారు నీళ్ళు పోసావా కుక్కర్ లో అన్నారు.హా...అన్నం లో పప్పు లో మర్చిపోకుండా పోసా కానీ కుక్కర్ లో పొయ్యలేదు.అలా మొదలయ్యింది నా మొదటి వంట పెళ్ళయ్యాకా.

నాకు వంట రాదని మా వారే చేస్తుండటంతో హాయిగా ఆయన వంట చేస్తోంటే పాత్రలూ అవీ అందించి సాయపడి చేసిన వంట ని వంక పెట్టకుండా తినేదానిని.

ఇలా నా జీవిత నౌక హాయిగా సాగుతుండగా ఒక రోజు ఫోను. మా అత్తగారూ వాళ్ళొస్తున్నారని.ఊళ్ళో ఉన్న అక్కకి ఫోను చేసా,వంట సలహాల గురించి. కంగారెందుకే,మా ఇంటికి తీసుకొచ్చేయ్ అని ఒక సలహా పారేసింది.

అత్తగారు రాగానే పదండి పదండి అని మా అక్క ఇంటికి తీసుకుపోలేను కదా.

ఏమీ కాదు,వాళ్ళు లంచ్ టైం కి కానీ రారు,అప్పటికి నేను వంట చేసెస్తా లే అన్న మా వారి భరోసా లభించాకా హాయిగా అనిపించింది.

మా అత్తగారు,మామగారు ఫోను చేసారు, మధ్యాహ్నం భోజనానికల్లా వస్తున్నాము అని.సరే టైముంది కదా నేను అలా ఆఫీసుకు వెళ్ళి ఒక రెండు గంటలుండి వస్తా,అంతలో ఆ గోంగూర కోసిపెట్టు,పప్పు,ఇంకేదయినా కూర చేద్దాము అని మా వారు వెళ్ళారు.

ఆయన వెళ్ళగానే హాయిగా టీవీపెట్టుకుని కార్టూన్స్ చూస్తూ(నాకు కొన్ని కార్టూన్స్ ఇప్పటికీ ఇష్టం :) ) టీవీ లో ఆ కార్టూన్ పాట పాడూతూ గోంగూర కోయడం మొదలెట్టా. ఇంకా టైటిల్స్ పూర్తిగా అయ్యాయో లేదో,గుమ్మం లో అలికిడయితే చూద్దును కదా, మా మామగారు ప్రత్యక్షం.

హమ్మ నాయనోయ్,హేమిటి ఇలా చెప్పిన సమయం కన్నా ముందే వచ్చెస్తే,వంట ఎలా రా బాబూ అనుకుంటూ రండి రండి అన్నాను.

ఆయన లోపలకి వస్తూనే ఏమిటమ్మా తినే పదార్ధాల దగ్గర ఈ చెప్పులు(హోం స్లిప్పర్స్ ఆ పక్కగా విడిచి గోంగూర కోస్తున్నా అన్నమాట)అనేసరికి ఒక నవ్వు నవ్వాను ఏమి చెప్పాలో తెలీక. ఇంతలో అత్తగారు కలుగ జేసుకుని అమ్మాయికి ఇంట్లో చెప్పులు వేసుకునే అలవాటు ఉంది లెండి,అయినా గోంగూర మళ్ళీ కడుగుతాము కదా అని సర్ది చెప్పారు.

అత్తయ్యగారు,మామయ్య గారితో పాటు వేరేవాళ్ళు కూడా వచ్చారు.మా ఆయనేమో ఇంకో గంట వరకూ వచ్చే సూచనలు లేవు.

ఏదయితే అదయ్యింది గోంగూర పప్పు నేనే చేద్దమని కుక్కర్ లో అన్నం,పప్పు,పప్పులో గోంగూర మాత్రం వేసాను. కుక్కర్ లో నీళ్ళు పోసానో లేదో అని ఒకటికి రెండు సార్లు చూసుకుని మరీ స్టవ్ వెలిగించా.

కుక్కర్ ఆపాకా తీసి చూస్తే నీళ్ళు నీళ్ళు గా ఉంది పప్పు.అయ్యో పచ్చి మిర్చి వెయ్యడం మరిచిపోయా మళ్ళీ కుక్కర్ పెట్టాలంటే లేటు అవుతుంది అని అనుకున్నా. కనీసం పోపు వేసి దానిలో కాస్త కారం కలిపెయ్యచ్చు అన్న ఫ్యూజన్,రీమిక్స్ టెక్నిక్స్ అప్పుడూ తెలీవు కదా.

వచ్చిన వాళ్ళు నా వంట తినాలన్న ఉత్సాహం మీద ఉండటంతో మా అత్తగారు లోపలకి వచ్చే ఛాన్సు లేకపోయింది.

ఆ పప్పు లో ఉప్పు మాత్రం కలిపి అలా పెట్టేసా భోజనాల దగ్గర. కూర చేసే టైం లేక కాదు,రాక అన్నమాట.

కనీసం అది ముద్ద పప్పు అయినా బాగుండేదేమో తినడానికి.జస్ట్ అందులో గోంగూర మాత్రం వేసి ఉడికించి ఉప్పేసా అంతే. ఎలా ఉంటుందో ఊహించుకోండి.

ఇంతలో మా అత్తగారు అందరికీ చెప్పారు,అమ్మాయికి కాస్త నలతగా ఉంది ఈరోజు,పప్పొక్కటే చేసింది ఈరోజు సరిపెట్టుకోండి అని.

నేనేమయినా అనుకుంటానేమో అని అందరూ కాస్త కాస్త పప్పు వేసుకుని,ఆవకాయ మిగతా ఊరగాయలతో,మారు మాట్లాడకుండా
భోజనం అయ్యిందనిపించారు. ఒక్కటే చేసినా కనీసం రుచిగా చేసుంటే మా అత్తగారు నన్ను వెనకేసుకొచ్చినందుకు ఫలితం ఉండేదేమో.

నా గోంగొర పప్పు తో అందరికీ నా వంట పాటవం తెలిసొచింది.అంతే,అప్పటి నుండీ ఎప్పుడూ నన్ను వంట చెయ్యమని ఎవ్వరూ అడగలేదు.

అందరి భోజనాలయ్యాకా మా వారు వచ్చారు తీరికగా.గాట్ఠిగా ఏడ్చేసా ఆరోజు.

కానీ బాగా ఉక్రోషం వచ్చింది ఆరోజు మాత్రం.తరువాత "మాలతీ చందూర్" సహకారంతో నేర్చుకున్నా అనుకోండి, కానీ మా ఇంటికి భోజనానికి మాత్రం ఎవ్వరూ రాలేదు ఒక రెండు సంవత్సరాలు.

ఇప్పటికీ మా మామయ్యగారికి నా నీళ్ళ గోంగూర పప్పు గుర్తే.ఎలా మర్చిపోతారు?ఎప్పుడయినా మా అత్తగారు అమ్మాయి ఫలాన వంట బాగా చేస్తుంది అంటే ఏదీ,ఆ రోజు పప్పు లాగానా అంటారు నవ్వుతూ.

ఇప్పుడు కాస్త ఫరవాలేదు.ఓ రెండూ కూరలు,పచ్చడీ,సాంబారు చేసి ఓ పదిహేను మందికి వండగలను.ఇప్పుడు మా వారి ఫ్రెండ్స్ అందరూ నా వంట అదుర్స్ అంటారు. (వాళ్ళందరూ బ్యాచిలర్స్ కదా మరి).


పిండి వంటల సెక్షన్ మాత్రం మా ఆయనదే ఇంట్లొ.

"వంట నేను-పిండివంట వారు" ఇదీ మా ఇంటి పద్ధతి.పొరపాటూన కూడా ఎప్పుడూ మామూలు వంటలో ఆయన చెయ్యి పెట్టరు.