హైదరాబాదులో మంచి భోజనం ఎక్కడ దొరకును?

మనకి అప్పుడప్పుడు ఏదయినా తిని చాలా రోజులయితే ఆ వంటకం తినాలి అనిపిస్తూ ఉంటుంది కదా.నేను భోజన ప్రియురాలిని కాబట్టి ఈ కోరికలు కాస్త ఎక్కువన్నమాట.

నాకెందుకో ఈ మధ్య మాంఛి తెలుగు భోజనం తినాలని తెగ కోరిక కలిగింది. ఆఫీసు లంచ్ లు,ఇతర పార్టీలలో ఉత్తర భారతదేశపు వంటలు తినీ తినీ మొహం మొత్తడం కూడా ఒక కారణం. ఇంట్లో రోజూ వంట చేసినా కానీ ఏదో అసంత్రుప్తి.

ఇంటికెళ్ళినప్పుడు అమ్మ అత్తయ్య గారు ఇద్దరూ కూడా నీకేమి కావాలో చెప్పు వండుతాము అన్నా కానీ ఎక్కడయినా బయటే తినాలనిపించింది నాకు.

మాంఛి తెలుగు భోజనం అంటే పెళ్ళికి వెళ్తే సరిపోతుంది కదా అన్నారు మా వారు. సర్లెండి,ఇప్పుడు పెళ్ళిళ్ళల్లో తెలుగుదనం తగ్గిపోతోంది అంటే ఏమీ కాదు మన ఊర్లో ఇంకా(మా ఊరు ఒక టవును లెండి) అలాంటి కల్చర్ వచ్చుండదు అని మా వారు గాట్ఠిగా వాదించేసరికి సరే,చూదామనుకుకున్నాను.

ఏదయినా పెళ్ళి పిలుపు కోసం కళ్ళు కాయలు కాచేటట్లు ఎదురుచూసాము ఇద్దరమూ. నక్కని తొక్కినట్లు ఓ నాలుగు పెళ్ళి పిలుపు కార్డులు ప్రత్యక్షం ఇంట్లో మరునాడు.ఆహా పెళ్ళి భోజనానికి వెళ్తున్నాను అని సంతోషపడ్డాను.


పెళ్ళి భోజనం అంటే నా మనసులో పడిన ముద్ర ఎలాంటిదంటే,చక్కగా వరుసగా కూర్చున్న వాళ్ళకి దోసావకాయతో వడ్డన మొదలెట్టి పప్పు,దప్పళం ఎక్సెట్రా వంటలతో నిండిన రుచికరమయిన భోజనం,అచ్చగా అవే వంటకాలు కాకపోయినా కానీ.

బుఫే భోజనాల పెళ్ళిళ్ళకి కూడా అట్టెండ్ అయ్యాను. కానీ ఈ తరహా భోజనాలతో విసుగెత్తి ఏమో నాకు ఈ కోరిక కలిగింది.

వెళ్ళిన మొదటి పెళ్ళి అర్ధ రాత్రి ముహుర్తం. రాత్రి ఎనిమిదింటికి వెళ్ళాము. ఇసకేస్తే రాలనంత జనం. అమ్మాయి తండ్రి పేరున్న మనిషిట ఆ ఊరిలో.

కళ్యాణమండపం(ఫంక్షను హాలు) ఎంట్రన్స్ లో అమ్మాయి,అబ్బాయి ది భారీ ఫొటో,కింద చేతులు జోడించి ఆహ్వానిస్తున్న భంగిమ లో అమ్మాయి తల్లి తండ్రులు. ఇంత పెద్ద సైజు ఫోటో ఇప్పటి వరకు మన ఊరిలో ఎవరూ పెట్టలేదు, చాలా ఖర్చయిందిట ఆ ప్రింటింగుకీ అదీ అని చెప్పుకుంటుంటోంటే విన్నాను. రకరకాల పూలు,ఇతరత్రా డెకరేషన్ సామాగ్రితో పెళ్ళి పందిరి ని గ్రాండ్ గా అలంకరించారు. కానీ కొబ్బరాకులు లేవు కదా, మండపం ఎంత గ్రాండ్ గా ఉన్నా కానీ నచ్చలేదు నాకు ఆ పచ్చదనం లేకపోయేసరికి.


అలా కూర్చున్నాము ఓ పక్కగా ఎవరయినా తెలిసిన వారు కనిపిస్తారేమో అని. సడెన్ గా మండం నుండి జనాలు హడావిడిగా పైకి వెళ్ళడం చూస్తే అర్ధమయ్యింది. భోజనాలు రెడీ అని.

రష్ గా ఉంది కదా కాసేపాగి వెళ్దామనుకున్నాము. గంతయినా కానీ ఆ రష్ తగ్గే సూచనలు కనిపించక భోజనాలకి వెళ్ళాము. మేము కూర్చున్నాము,రక రకాల కూరలు,స్వీట్లు వస్తాయే కానీ అన్నం రాదే.. అన్నం అయిపోయింది వండుతున్నారు అని అప్పుడు తెలిసింది.

చేసేదేమీ లేక వడ్డించిన కూరలు రుచి చూసాను ఒక్కొక్కటి గా. నేను ఊహించుకున్న పెళ్ళి భోజనం లాగే లేదసలు. అన్నీ కలగా పులగం కూరలు. ఇంతలో సెగలు కక్కుతూ వేడన్నం పట్టుకొస్తుండటం చూసి ప్రాణం లేచొచ్చింది.

కానీ ఆ సంబరం ఏంతో సేపు నిలవలేదు విస్తట్లో ధబీల్మని పడిన ఉడికీఉడకని అన్నం చూసేసరికి.

మరీ వెంటనే లేచెస్తే బాగోదని అలా కూర్చున్నాను.ఇంతలో కూర్చున్న మా అందరి వెనకాల వచ్చి వరుసగా మనుషులు నిలబడ్డారు,ఎప్పుడు లేస్తారా కూర్చుందామన్నట్లు.

ఒక వరుస మనుషులు లేచీ లేవగానే ఆ టేబిలు మీద పరిచిన పేపరు తీసేసి వెంటనే ఇంకోటి వెయ్యడం,అంతే ఆత్రం తో వెనక నిలబడ్డవాళ్ళు వచ్చి కూర్చోవడం.

చిర్రెత్తుకొచ్చింది నాకు,ఒక పంక్తి పూర్తయ్యేవరకూ కూడా ఆగలేరా అని. పెళ్ళి కొడుకు కూతురిని ఒకసారి కలిసి ఇక వెనుదిరిగాము పెళ్ళివారిచ్చిన పేద్ద రిటర్న్ గిఫ్ట్ ప్యాకెట్టుతో.

బయటకి రాగానే ఎంట్రన్సులో పెట్టిన ఆ ఫోటో మీద శ్రద్ధ, అమ్మాయి తరపు వారు అతిధుల భోజనాలు తదితర ఏర్పాట్ల మీద చూపించుంటే ఎంత బాగుండేది అనిపించింది.

ఎక్కడయినా చిన్న చిన్న లోపాలుంటాయి. చివరి ఒకటి రెండు పంక్తులవారికి అన్నం లేదంటే అర్ధముంది కానీ,కానీ అంత మందిని పిలిచినప్పుడు కనీసం ముప్పావు మందికయినా సరిపడా భోజనం వండిచకపోతే ఎలాగ?

భోజనమే బాలేదంటే నిర్వాహణ అట్టర్ ఫ్లాపు ఈ పెళ్ళిలో.

ఇంకో పెళ్ళికెళ్ళాము,అక్కడ నిర్వాహణ బాగానే ఉంది కానీ, అయ్యో భూతద్దం తేవాల్సింది ఉన్న ఒకటీ రెండూ తెలుగు వంటలని వెతకడానికి అనిపించింది.

ఇక మూడొ పెళ్ళి లోనేమో అన్నీ తెలుగు వంటలే కానీ రీమిక్సులు అన్నమాట. పులిహోర ని వండిన విధానం చూస్తే దేవుడా ఏమి ఈ దుస్థితి మన చక్కటి వంటలకి అనిపించింది.


పెళ్ళి భోజనం మీద ఇంకా మోజు తీరని మా ఆయన ఇక రెస్టారెంట్ల మీద దాడి మొదలెట్టారు హైదరాబాదు మా అక్క ఇంటికి వచ్చి.తను ఇంట్లో వండుతాను ఆన్నా సరే వద్దు నాకు "మంచి భోజనం" కావాలి అని ఒకటే గొడవ.

మంచి భోజనం కి నిర్వచనం మాత్రం అడక్కండి ఆది ఆయనకే తెలియాలి.

ఈ గోల పడలేక అక్క వాళ్ళు ఒక రెస్టారెంటు కి తీసుకెళ్ళారు.అక్కడ ఆంధ్రా భోజనం ఒకటి ఆర్డర్ ఇచ్చాము.

అరిటాకులో పెట్టినంత మాత్రాన అది ఆంధ్రా భోజనం అవుతుందేమిటి రుచీ పచీ లేకపోతే.

ఇంకో రెండు మూడు రెస్టారెంట్లలో ప్రయత్నించాము. సోనియా కి తానేంటొ నిరూపించుకోవడానికి జగన్ చేస్తున్న ప్రయత్నాల
కంటే ఎక్కువే చేసామంటే నమ్మండి.

ఇంతలో మా లక్ష్మి అత్తయ్య ఫోను భోజనానికి రండి ఊళ్ళోకి వచ్చారు కదా అని.

సరే అని మరునాడు వెళ్ళాము.ఆహా స్వర్గం చూసామంటే నమ్మండి ఆరోజు.వయసు మీద పడ్దా కానీ మాకోసం అత్తయ్య శ్రమ పడి చేసిన కందా బచ్చలి కూర,మామిడి కొబ్బరి పచ్చడి,ముక్కల పులుసు,బచ్చలి కూర పప్పు,ఊర మిరపకాయలు,అత్తయ్య ట్రేడు మార్కు తొక్కుడు పచ్చడి,ఇతర ఊరగాయలు మాంఛి పెరుగు.

మొత్తానికి ఈ భోజనం తినగానే మా వారి మంచి భోజనం కోరిక తీరింది.(నా కోరిక కూడా లెండి)


అప్పుడు ఙానోదయమయ్యింది నాకు,నేను కోరుకున్న తరహా భోజనం బయట దొరకట్లేదని ఈ మధ్య.

హైదరాబాదు బ్లాగర్లూ కాస్త రుచికరమయిన ఆంధ్రా(తెలుగు) భోజనం ఎక్కడ దొరుకుతుందో చెప్పి పుణ్యం కట్టుకోండి.

కాస్త నీటు గా ఉండచ్చు కదా...

కట్టూ బొట్టూ లో "ఫ్యూజన్" విధానాన్ని పాటిస్తూ చూసే వాళ్ళని కన్ ఫ్యూజన్ కి గురిచేస్తూ ఉండే ఆడవాళ్ళ గురించి ఇది.

చాలా మంది ఆడవాళ్ళు ఎందుకో తమని తాము నీట్ గా ప్రజెంట్ చేసుకోవడానికి అస్సలు ప్రాధాన్యం ఇవ్వరు. ఎంత సేపూ ఆఫీసులో పని చేసామా బాసు మెప్పు పొందామా లేదా,ప్రమోషన్ ఎప్పుడు ఇవే ఆలోచనలు. కాస్త నీట్ గా ఉందాము అన్న స్పృహే ఉండదెందుకో.

నీట్ అంటే మోడర్న్ గా సగం సగం బట్టలో నూడుల్ స్ట్రాప్ టాప్సో వేసుకోమని కాదు. వేసుకున్న బట్ట ఏదయినా నీట్ గా వేసుకోవచ్చు కదా. చాలా మంది ఆడవాళ్ళని చూసాను ఆఫీసుకి ఎందుకొచ్చామా దేవుడా అన్న మొహం పెట్టుకుని వస్తారు, అస్సలు వీళ్ల మొహం లో చిరునవ్వే ఉండదు. తాము లేకపోతే ఆఫీసు తలకిందులయిపోతుంది అని బలం గా విశ్వసిస్తారు వీళ్ళు.

ఆఫీసుకి వస్తున్నాము నలుగురితో ఉన్నాము కాబట్టి గుడ్డిగా అనుకరించెస్తారు అన్నింటినీ.. వీళ్ళ పాత వాసనలు వదులుకోలేరు,అలాగే పూర్తిగా కొత్తదనానికి అలవాటు పడలేక సతమత మయ్యే స్త్రీలని చూస్తే నవ్వొస్తుంది నాకు.

ప్రస్తుతం హెయిర్ రీబోండింగ్ హవా నడుస్తోంది కాబట్టి తామూ ఓ పార్లర్ కి వెళ్ళి నిట్ట నిలువుగా 90 డిగ్రీలలో తమ జుట్టు ని చీపురు పుల్లల లాగ సాగదీయించుకుని వచ్చెస్తారు.

అది తమకి నప్పిందా నప్పలేదా అని కాదు లేటెస్ట్ ఫ్యాషన్ ఫాలో అయ్యామా లేదా ఇదే వీళ్ళ ఫిలాసఫీ.

ఓ వారం పది రోజులు జుట్టు ని అలా విరబోసుకుని సుతారం గా మధ్య మధ్య లో వెనక్కి తోసుకుంటూ(వీళ్ళకి ఆ సున్నిత మయిన మేనరిజం నప్పకపోయినా సరే) జనాలని చావగొట్తెస్తుంటారు. ఆ తరువాత చిన్న చిన్న గా కొత్త జుట్టు రావడం మొదలవుతుంది. ఇక అప్పుడు చూడాలి అందాన్ని.పార్లర్ మాట అటుంచితే కనీసం ఇంట్లొ చేసుకోగలిగే పరికరాలతో కూడా ఆ కొత్త జుట్టు ని స్ట్రెయిట్ చేసుకోరు. మెల్లిగా కొత్త గా వచ్చే వెంట్రుకల సంఖ్య పెరగడమో చేయించుకున్న స్ట్రెయిటనింగ్ పోవడమో జరుగుతుంది.

ఆ అందాన్ని చూసేకన్న కలగాపులగం గా ఉండే జానా రెడ్డి గారి ప్రసంగం వినడం మేలు.

ఈ జుట్టు విరబోసుకోవడం ఫ్యాషన్ ఏమో కానీ చూడలేక చస్తున్నా నేను చాలా మందిని. చక్కగా పొడుగు జుట్టున్న వాళ్ళు కూడా అలా దెయ్యాలా వదిలేయడం,నల్లగా నిగ నిగ లాడే ఆ జుట్టు మధ్యలో ఓ మాంఛి జిగేల్ మనే క్లిప్పు.

ఇక బట్టల విషయానికొస్తే రోం లో ఉన్నప్పుడు రోమన్ లా ఉండమన్నారని "దేశీ రోమన్" అవతారం ఎత్తుతారు చాలా మంది "లత" ల్లాగ ఉండే వనితలు వేసుకునే బట్టలని "మాను"ల్లా ఉండే తామూ వేసుకోవాలని పడే తాపత్రయంచూసి తీరాల్సిందే.

ఆ బట్టలు వేసుకున్నప్పుడు పోనీ దానికి తగ్గ యాక్సరరీస్ వేసుకుంటారా అంటే అదీ లేదు. బట్టల వరకే కాపీ. మిగతావి కొనుక్కోవాలంటే మనసొప్పదు.

టైటు లెగ్గింగ్,పైన ఓ స్టైలిష్ టాపు వేసుకుంటారు కానీ చెవులకి సేం ఓల్డ్ జూకాలు,కాళ్ళకి బండ పట్టీలు మాత్రం ఉండాల్సిందే.

బీడు భూముల్లా ఉండే పాదాలని కనీసం కవర్ చేసుకునే పాదరక్షలు కూడా వేసుకోరు.

తెలుగు స్త్రీలం చాలా మంది ఎక్కువగా పాదరక్షల మీద ఖర్చు పెట్టము. పెట్టాలి అని రూల్ కూడా లేదు.కానీ బట్టలకి సరిపోయే పాదరక్షలు వేసుకోవాలి కదా.ఉన్న రెండు మూడు జతలే అన్నింటి మీదకీ సరిపోయేవి కొనుక్కోవచ్చు కదా అనిపిస్తుంది నాకు. ఇలా చూసే వాళ్ళ కళ్ళని ఇబ్బంది పెట్టేబదులు తమ "బ్రాండు" డ్రెస్సింగుతో.

పోనీ వేసుకునే చూడీదార్లయినా మంచివి వేసుకొస్తారా అంటే అదీ లేదు. బబ్లింగ్ వచ్చినా సరే అవి వాడాల్సిందే ఆఫీసుకి. ఇలా ఉండే వాళ్ళెవరూ కొనుక్కోలేని వాళ్ళు కాదు. డబ్బులు వెనకెయ్యాలి ఇదే వాళ్ళ జీవిత ధ్యేయం.

ఇక మేకప్ విషయం గురించి ఎంత తక్కువ మాట్లాడుకుంటే అంత మంచిది. కాస్త కాంపాక్ట్ పౌడర్ వేసుకుని రెండంగుళాళ మందాన మూతికి రంగు పూసుకుని మేకప్ అయ్యిందనిపించేవాళ్ళు కోకొల్లలు.

పోనీ ఆ మేకప్ చివరి వరకూ నిలుస్తుందా అంటే అదీ లేదు. పదకొండయ్యేసరికి చెదిరిపోతుమంది. ఆఫీసుకి పొద్దున్న వెళ్ళామంటే ఇంకంతే,మళ్ళీ సాయంత్రం ఇంటికెళ్ళేవరకు మొహం చూసుకోరు. లకలక జ్యొతిక లా ఉన్నా సరే అలా చెదిరి పోయిన జుట్టుతోనే మీటింగులకొచ్చి మీటింగు ని క్షణ కాలం స్తంభింప చేసే చాతుర్యం వీళ్లకే సొంతం.

ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే దీనికి అంతుండదు కానీ ఇలాంటి వాళ్ళని మీరూ చూసి ఉంటే చెప్పండి మరి.

నాకు నచ్చిన (వంటల) పుస్తకం

ఈ మధ్య ఒక బ్లాగులో కుక్కర్ మూత తియ్యడం ఎలా అని చదివి నవ్వుకున్నా కానీ వంట నేర్చుకునే కొత్తలో అన్నీ సందేహాలే.

నేను నాలుగో తరగతి లో ఉన్నప్పుడనుకుంటా అమ్మ "వంటలు-పిండి వంటలు" అనే పుస్తకం కొంది మాలతీ చందూర్ గారిది.

కొన్నేళ్ళకి అది శిధిలావస్థ కి చేరుకుంటే దానిని బైండు చేసి మరీ భద్ర పరిచింది. నేను పెద్దయ్యాకా ఈ పుస్తకాన్ని చూసినప్పుడల్లా విసుక్కునే దానిని. బైండింగు కూడా చిరిగిపోతున్న ఈ వంటల పుస్తకం అవసరమా అమ్మా, బయట బోలెడు దొరుకుతాయి అనేదానిని. అయినా అమ్మ మాత్రం పారెయ్య లేదు సరి కదా పెళ్ళయ్యిన ఓ రెండు నెలలకి నన్ను చూడటానికొచ్చి నాకిచ్చింది దానిని.

అబ్బా..ఇక్కడ కూడానా ఇది అని విసుక్కుని మూల పడేసాను. నెట్ లో బోలెడు సైట్లు, రోజూ పేపర్లలో వంటల కాలంస్, టీవీ లలో పక్కింటి ఎదురింటి వంటల కార్య క్రమాలు ఇన్ని ఉండగా అది నా కంటికి ఆనలేదసలు.

నాకసలే వంట రాదు పెళ్లయిన కొత్తలో. నా పాత పోస్టు లలో నా వంటతంటాలు చూడండి.

ఒక శుభ సమయాన దోశలు మొదలెట్టాను. ఆరోజే పేపర్ లో చూసిన "పేపర్ దోశ" రెసిపీ ఇచ్చారు. అన్నీ సరిగ్గానే వేసాను, పిండి రుబ్బాను అయినా దోశ రాదే. మా వారు చూసి ముందర మామూలు దోశ నేర్చుకో తరువాత మిగతావి అనేసరికి మామూలు దోశ రెసిపీ నెట్ లో చూసి మరలా మొదలెట్టాను, సేం ప్రాబ్లం.


పిండి సరిగ్గా రుబ్బానా అని ఒక డవుటు. రెండో సారి ఇంకో సైట్లో చూసి కాస్త కొలత మార్చి ట్రై చేసినా సేం రిజల్ట్. మన సినిమా వాళ్ళు అసలు బేసిక్ కధ ని మర్చి పోయి హింస,కామెడీ పాళ్ళు పెంచినా సినిమా హిట్టవ్వలేదెందుకబ్బా అని ఆలోచిస్తారే అలాగే నేనూ "ఇంటికి ఏమి కప్పు వెయ్యాలా అని దీర్ఘం గా ఆలోచించే రామయ్య" లాగ ఆలోచన మొదలెట్టాను.ఎక్కడా పొరపాటు కనపడట్లేదు.

చివరాఖరుకి అమ్మ ఇచ్చిన మాలతీ చందూర్ గారి పుస్తకం తీసా. అందులో ఆవిడ ఎంత వివరం గా చెప్పారంటే పోపు వెయ్యాలంటే ఏ పప్పు ముందు వెయ్యాలి దగ్గర నుండీ విడమరచి చెప్పారు. పోపెయ్యడం కూడా చెప్పాలా అని మొదట్లొ అనిపించేది కానీ ఆ చిన్న చిన్న మెళకువలు తెలీకే బామ్మ/అమ్మమ్మ చేసే కూర ల లాగ నావి రావు అని తెలుసుకున్నాను.

ఇంతకీ మరలా దోసల విషయానికొస్తే, నేనెక్కడ తప్పు చేస్తున్ననో నాకు తెలిసిపోయింది.హీహీ..అసలు పెనం వేడెక్కకుండా ఇలా స్టవ్ మీద పెట్టి ఒక్క నిమిషం లో గరిట తో పిండి దాని మీద గుమ్మరిస్తే అతుక్కోక ఏమవుతుంది?

దోసలే కాదు ఇంకా ఎన్నో రకాల వంటలలో చిన్న చిన్న కిటుకులు నేర్చుకున్నాను ఈ పుస్తకం ద్వారా. ఇప్పటి వంట రచయిత్రులలో ఏ ఒక్కరో ఇద్దరో తప్ప అంత విడమరచి చెప్పగా చూడలేదు. Really those smaal small tricks make lot of difference to the out come.

పైగా నా దగ్గర ఉన్న పుస్తకం మిక్సీ లూ గ్యాస్ స్టవ్ లూ ఇంకా మన జీవితాలలోకి రానప్పుడు రాసిన పుస్తకం మూలాన ఆవిడ తన వంటలు వివరిస్తూ "మదరాసు లో కొంతమంది మిక్సీ లో రుబ్బుకుంటారనో", "గ్యాసు పొయ్యి మీద పెడతారనో" రాసిన వాక్యాలు చదివితే అప్పటి కాలం అలా కళ్ల ముందు మెదులుతుంది నేను చూడక పోయినా కానీ.

మాలతీ చందూర్ గారి పుస్తకం లో అన్నీ ఎంత విడమరచి ఉంటాయంటే కొన్ని కిటుకులు ఇప్పటి బుక్స్,సైట్లలో వంటల రచయిత్రులు అసలు చెప్పారు. అన్నీ వేసి కలిపేసి మిక్సీ పట్టెయ్యండనో, వేయించెయ్యండనో చెపుతారు. నా లాగ వంటలలో ఓనమాలు నేర్చుకునే వారికి మాత్రం మాలతీ చందూర్ గారి పుస్తకమే బాగుంటుంది.

ఉదాహరణ కి బెల్లం పరమాన్నం చెయ్యాలంటే అన్నం పాలు ఉడికాకా బెల్లం వెయ్యాలి అంటే నేను మొదట్లో స్టవ్ ఆపకుండా బెల్లం వేసేసే దానిని. ఒకటి రెండు సార్లు విరిగిపోయిన పరవాన్నం చేస్తే కానీ కిటుకు తెలీలేదు.

ఇప్పుడు ఆవిడ పేరుతో వచ్చిన బుక్స్ కొన్ని కొన్నాను ఎగ్జిబిషన్ లలో అక్కడా కానీ ఆవిడ రాసినట్లే లేవసలు. అన్నీ కట్టే కొట్టే తెచ్చే తీరే.

ప్ప్చ్చ్హ్..అనుకుని ఏమి లాభం

మొన్ననే ఇంటి నుండి వచ్చాను. ఈ సారి ట్రిప్ లో నాన్నగారి అనారోగ్యం వల్ల అందరినీ కలవలేకపోయాను.

అలా కలవలేకపోయిన వాళ్ళల్లో అమ్మ మేనమామలు కూడా ఉన్నారు. అవడానికి అమ్మ మేనమామలు అయినా కానీ మాకు చిన్నపటినుండీ బాగా అలవాటు బామ్మలు ,తాతయ్యలుగా. అమ్మ పుట్టింటివారంటే మొదట గుర్తొచ్చేది వాళ్ళే మాకు. అంత అలవాటు.

పాపం ఎంత అభిమానం చూపించేవారో మేమంటే.విద్యుత్ శాఖ లో లైన్మెన్ గా పని చేసే ఇద్దరు తాతయ్యలు,నర్సరీ చూసుకునే ఇంకో తాతయ్య మేమంటే అభిమానం కురిపించేవాళ్ళు,మా "లలిత" కూతుళ్ళని కనపడ్డవాళ్ళకి చెప్తూ అలా సైకిలు మీద తిప్పేవారు.

పాపం చిన్న ఉద్యోగం,పెద్ద సంసారమయినా కానీ మేమెళ్తే మాత్రం ఆ లోటు కనపడనిచ్చేవాళ్ళు కాదు. పాపం ఈ పిల్లలు కూరా,పప్పు లేనిదే తినలేరంటూ వాళ్ళకి వీలయినంతలోనే అన్నీ అమర్చేవారు.చిన్నప్పుడు ఈ ఉద్యోగ అంతరాలు,సమస్యలు అవీ తెలీవు కదా. నాన్నగారి లాగే వీళ్ళూ ఉద్యోగం చేస్తున్నా కానీ వీళ్ళింట్లో మన లాగ అన్నీ ఉండవెందుకో అనిపించేది.మేమెళ్తే తప్పనిసరిగా మాకిష్టమని కరకజ్జం తెప్పించేవారు.


మధ్యాహ్నం భోజనం లోకి మామిడిపళ్ళు,భోజనమయ్యాకా పుల్ల ఐసు ఫ్రూటు,నాలుగింటి వేళ వేడి వేడి జిలేబీ,పార్కుకెళ్తే పిడత కింది పప్పు ఉండాల్సిందే.

ఇదే మెనూ ఎన్ని సంవత్సరాలు క్రమం తప్పకుండా సాగిందో చెప్పలేను.భోజనాల వేళయ్యేసరికి రూప బామ్మో,శేషు బామ్మో ప్రత్యేకం గా పట్టించిన పప్పు నూనే వేసి కలిపే కొత్తావకయి,మాగాయ రుచి ఇంకా గుర్తే ఇప్పటికీ.

రాత్రయ్యేసరికి ఆరు బయట మంచాలేసుకునేటప్పుడు చిన్న మడత మంచం కోసం పిల్లల పోట్లాట, రోజుకొకళ్ళు చొప్పున పడుకునేటట్లు దక్షుడు తాతయ్య తీర్పు చెప్పడం, మరునాడు పొద్దున్నే అమ్మమ్మ కొట్టే నీళ్ళ బోరింగు శబ్దానికి విసుక్కుంటూ నిద్ర లేచి తయారయ్యి అరుగు మీద అష్టా చెమ్మాలు ఆడుకోవడం, మధ్య మధ్యలో బొమ్మరిల్లో,బాలజ్యోతో చదువుకోవడం ఎలా మర్చిపోతాము ఆ బాల్య మధుర స్మృతులన్నీ.

మెల్లిగా పిల్లలందరమూ పెద్దవాళ్ళయ్యి చదువులతో బిజీ అయ్యాము.ఆ తరువాత ఉద్యోగాల బిజీ,ఆ తరువాత పెళ్ళిళ్ళు,సంసారాలలో పడి అందరమూ ఒకసారి కలవడమే అవ్వలేదసలు. అమ్మ వాళ్ళూరు వెళ్ళినప్పుడు మాత్రం ఈ తాతయ్యలని తప్పక కలుస్తాను. ఈ సారి అమ్మ వాళ్ళ ఊరూ వెళ్ళలేదు,వాళ్ళనీ కలవలేదు.

ఓ నాలుగు రోజుల క్రితం అమ్మ చెప్పింది రాజు తాతయ్య ని హాస్పిటల్లో జాయిన్ చేసారని. వెంటనే వాళ్ళ అబ్బాయికి ఫోను చేసాను. నేనేదో పని మీద ఊరికి వెళ్తున్నా,రాత్రికి చెయ్యి,అయినా ఇప్పుడు ఇంటికి వచ్చేసారు కంగారు ఏమీలేదు అన్నాడు. ఆరోజు రాత్రి చేద్దామనిపించి కూడా చెయ్యలేదు.ఆ,ఇంకా రెండు రోజులలో సంక్రాంతి ఉంది కదా,అప్పుడు మాట్లాడచ్చులే అని.


ఈరోజు పొద్దున్నే అమ్మకి చేస్తే తెలిసింది రాజు తాతయ్య ఇక లేడని. దుఖం ఆగలేదు నాకు. చిన్ననాటి ఙాపకాలన్నీ అలా కళ్ళముందు కదలాడాయి. ఛా! మొన్నే ఫోను చేసుంటే ఎంత బాగుండేది ఒక్కసారి మాట్లాడేదానిని అని ఎన్ని సార్లనిపించిందో. తాతయ్యది చిన్న వయసు కాదు,ఇదంతా జీవిత చక్రం లో భాగమే..కానీ మనసు అలా భారం గానే ఉంది పొద్దున నుండీ.


బయటకి వెళ్ళినప్పుడు ఒక డ్రెస్సు నచ్చితే ఠక్కున కొనుక్కుంటాము. అదే ఒక్క ఫోను చెయ్యడానికి ఒకోసారి ఆలోచిస్తాము,ఆ రేపో ఎల్లుండో చెయ్యచ్చులే అని.

అప్పటివరకు ఈ పండుటాకులు ఉండొద్దూ. ఈరోజే ఒక పాఠం నేర్చుకున్నా నేను.వారానికి ఒకసారయినా తాతయ్యలు, అమ్మమ్మలని పలకరించాలని.కనీసం అప్పుడయినా అయ్యో మాట్లాడలేకపోయానే అన్న బాధ నుండయినా ఉపశమనం.

(మమ్మల్ని ఎంతో ప్రేమగా చూసుకున్న మా "రాజు" తాతయ్య కోసం ఈ టపా.)

ఓపెనింగ్ ఆఫర్ అనుభవాలు---ఉపోద్ఘాతము

ఒకానొక సంధ్యా సమయాన షాపింగ్ మాల్ లో మా శ్రీ వారి కోసం నీరిక్షిస్తున్నాను. ఇదిగో వచ్చేసా అంటున్నారే కానీ ఇంకా రాలేదు. సరే,మరీ దారిలో నిలుచున్నా అని అలా ఓ పక్కకి జరిగి నిల్చున్నా. నా పక్కనే కింగ్ ఫిషర్ క్యాలెండర్ కన్య లా ఉన్న ఓ అమ్మాయి ఏవో ఫ్లయర్స్ పంచుతోంది. ఎవరూ పెద్దగా ఆసక్తి చూపట్లేదు పాపం.సరే ఏదో చూద్దామని,నేనొకటి తీసుకున్నా. మేడం,అలా పక్కకి వచ్చి రిజిస్టర్ చేసుకోండి,ఇది మా XYZ వెయిట్ రిడక్షన్ ట్రీట్మెంట్ సెంటర్ ఈ మాల్ ల్లో ఓపెనింగ్ సందర్భం గా ABC$కే మీకు రెండు సెషన్స్ అని చెప్పింది. భలే మంచి చౌక బేరమే అనుకున్నా. కాదూ మరి,ఓ వారం కూరగాయలు కూడా రావట్లేదాయే మరి ఈ రోజుల్లో అంత ధరకి. సరే అని నా వివరాలు వగైరా ఇచ్చాను.

ఇంతలో మా ఆయన వచ్చారు.ఏదో టైంపాస్ కి చూస్తున్న కానీ పెద్ద ఇంట్రస్ట్ లేదు నాకు ఆ ట్రీట్మెంట్ మీద. వచ్చేస్తోంటే,ఆయన చూసి ఏమీ కాదు లే తీసుకో,ఓ సారి చూద్దువు గాని అసలు ఇది ఎలా ఉంటుందో అన్నారు.

నిజ్జంగా ABC$కే కదా ఈ రెండు సెషన్స్ అని మరలా అడిగాను. అవునండీ అంది ఆ అమ్మాయి. మార్కెటింగు వగైరాలుండవు కదా,అదీ ఇదీ తీసుకోండి అని తీరా వెళ్ళాకా అన్నాను.తెలుగు సినిమాకి వెళ్తూ బూతు ఉండదు కదా అని అడుగుతావేంటి అన్నట్లు చూసారు మా ఆయన నన్ను.


అబ్బే,ఏమీ ఉండదు మేడం అంటూ సైనప్ చేసినందుకు ష్యూర్ విన్ అంటూ ఏదో చక్రాన్ని గిర్రున తిప్పించింది. మీకు మా బ్రాండు వారి వెయిట్ రిడక్షన్ జెల్,క్రీం మరియు ఏదో స్క్రబ్ ఫ్రీ అంది. ఫోటో లో నాకు అవి మన 200 గ్రాముల కాల్గేట్ పేస్టంత ఉన్నాయి. తీరా చూద్దును కదా,గట్టిగా ఒక్కసారి నొక్కితే మొత్తం ఖాళీ అయ్యేటట్లున్నాయి. సరే,ఏదో ఒకటి ఫ్రీ కదా అని,ఇవ్వండి అన్నాను. అవి మీరు మా దగ్గర ట్రీట్మెంట్ కి వచ్చినప్పుడు ఇస్తాము అంది.అపాయింట్మెంట్ కోసం ఫోను చేస్తాము అని చెప్పాకా ఇంటికి వచ్చాను. ఆహా అంత పేరున్న సెంటర్ లో రెండు సెషన్స్ ABC$కే తీసుకున్నా అని తెగ సంబర పడ్డాను.ఆ సమయాన తెలీలేదు,కొరివితో తల గోక్కుంటున్నా అని.

మీరూ ఇలాగే మొహమాట పెడతారా?

ఒకరోజు ఆఫీసులో ఉండగా ఫోను. ఎవరా అని చూస్తే,మా అబ్బాయి క్లాస్మేటు వాళ్ళ అమ్మ. వాళ్ళ చిన్నబ్బాయికి భోగిపళ్ళు పోస్తున్నారు,సాయంత్రం పేరంటానికి రమ్మని పిలుపు.

సాధారణం గా నేను ఇలాంటి వాటికి చాలా తక్కువ వెళ్తాను,ఒక వేళ వెళ్ళినా, కూర్చున్నా అన్న పేరు కి కూర్చుని తాంబూలం తీసుకు వచ్చెస్తాను.ఎన్నింటికండీ అని అడిగాను,సాయంకాలం ఐదున్నరకి అంది. అయ్యో రాలేనండీ అప్పుడంటే అన్నాను,మానెయ్యొచ్చని. ఏమీ ఫరవాలేదు,మీరు ఆఫీసు నుండి తిన్నగా మా ఇంటికి వచ్చెయ్యండి,భోజనం కూడా మా ఇంట్లొనే అందావిడ. భోజనాలవీ వద్దు కానీ ఓసారి వచ్చి వెళ్తాను అన్నాను. అలా కుదరదు,ఎప్పుడూ రారు మీరు,ఏదో తెలుసున్న ఓ నలుగురిని పిలిచాను ఫ్యామిలీ లతో సహా భోజనాలకి,మీరందరూ రావాల్సిందే అనడంతో సరే అనక తపలేదు.

మా ఆయనకి ఫోను చేసి చెప్పగానే,పేరంటానికి నేనేమిటి అని ఇంతెత్తున లేచారు. అదేమీ పేరంటము కాదు,చిన్న గెట్ టుగెదర్ అంతే,అలా వెళ్ళి ఇలా భోజనం చేసి వచ్చెద్దాము,పైగా మనము వెళ్ళేటప్పటికి భోగిపళ్ళ కార్యక్రమం అంతా పూర్తయిపోతుంది అని చెప్పి ఓ పావుగంట బ్రతిమాలి,బామాలినా కానీ వప్పించలేకపోయాను.

సరే, సాయంత్రం త్వరగా వెళ్ళాలి,లేటయితే బాగోదనుకున్నాను.కానీ తానొకటి తలచిన.......కదా.ఆరోజు ఆఫీసులో లేటయిపోయింది.డైరెక్టు గా వెళ్దామా అని ఒక్క నిమిషం ఆలోచించి,ఛీ ఇలా వెళ్తే బాగొదని ఇంటికి వెళ్ళి,ఎదురుగా కనపడిన ఓ కాటన్ డ్రెస్ వేసుకుని బయలుదేరుతూ యధాలాపం గా అడిగాను,రాకూడదూ అని మా వారిని. సరే అని బట్టలు మార్చుకోవడానికి లేవబోతోంటే,ఏమీ అక్కర్లేదు,అక్కడ అందరూ వెళ్ళిపోయి ఉంటారీపాటికి అని మా ఆయనని అలా షార్ట్స్,టీషర్ట్ లోనే లాక్కెళ్ళాను.

వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళి చూస్తే ఏముంది,అక్కడ అసలు ఇంకా కార్యక్రమం ఇప్పుడిప్పుడే మొదలయ్యే సూచనలే లేవు. వాళ్ళ ఇల్లంతా ధగధగలాడే బట్టలు,నగలు ధరించిన ఆడవాళ్ళతో మెరిసిపోతోంది.అంతే,మా వారు నా వైపు చూసిన చూపుకి కానీ పవరుండుంటే.....

గబుక్కున వెనక్కి తిరిగి వెళ్ళబోతున్న మా ఆయనని చూసిన హోస్టు అయ్యో ఏమిటండీ వెళ్ళిపోతున్నారు,ఆగండి అని చెప్పి లోపలకి వెళ్ళి వాళ్ళాయనని పంపింది బయటకి.వాళ్ళిద్దరికీ ఎప్పుడూ పరిచయం లేదు,ఇద్దరూ హాయ్ అని పలకరించుకుని,మగవారి
రొటీన్ క్వశ్చనేర్ లో ప్రశ్నలు(ఎక్కడ పని చేస్తారు,మీ క్లైంటు ఎవరు) వేసుకుని, ఇక అంతే మాటల్లేవు.నేను మా ఆయనకి కంపెనీ ఇద్దామని బయటే ఉండిపోతే,అదేమిటి మీరు లోపలకి రండి అని లాక్కెళ్ళిపోయింది.అంతే,సినిమాలలో హీరోయిన్ని లాక్కెళ్ళిపోతొంటే నిస్సహాయం గా చూసే హీరోయిన్ చూపు లా ఓ చూపు మా ఆయన వైపు చూసి లోపలకి వెళ్ళాను.

లోపల అందర్నీ చూసి ఓ సారి నా డ్రెస్ వైపు చూసుకున్నాను.ఆడవాళ్లందరూ ఒక వైపు చేరి నగలు,బట్టలు,పిల్లల చదువులు అన్నీ కలగాపులగం గా మాట్లాడేసుకుంటున్నారు.ఓ మూల ఆఫీసు నుండి డైరెక్ట్ గా ఇటే వచ్చేసిన ఓ క్యాండేటు కనపడేసరికి హమ్మయ్యా,నా అవతారం లో ఉన్న ఇంకో క్యాండేటు ఉంది లే అని ఆవిడ పక్కన వెళ్ళి కూలపడ్దాను.

ఓ పక్క,ఈ పార్టీ హోస్టు మీద పీకల దాకా కోపం వచ్చెస్తోంది,ఇంత పెద్ద పేరంటం అని చెప్పనే లేదు పైగా ఇక్కడెవరూ మగవాళ్ళు వచ్చిన దాఖలాలు కూడా లేవు.మెడలో కొత్తగా కొనుక్కున్న నెక్లస్ సెట్టు,ఏదో బ్రదర్స్ లో కొన్న డిజైనర్ చీర కట్టుకుని హడావిడీగా తిరుగుతున్న హోస్టు ని పట్టుకుని మెల్లిగా అడిగా,ఏమిటండీ ఫ్యామిలీ తో రమ్మన్నారు,పైగా ఐదున్నరకే అన్నారు అని.అయ్యో,అదా,మొదట ఓ ముగ్గురు నలుగురినే పిలిచానండీ,మళ్ళీ ఒకళ్ళని పిలిచి ఇంకోళ్ళని మానెస్తే బాగోదని అందరినీ పిలిచేసాను.అయినా మీ ఆయనకి మా వారి కంపెనీ ఉంటుంది కదా అని మీకు మళ్ళీ చెప్పలేదు అందరూ వస్తున్నారని.అయినా ఏమయ్యిందండిప్పుడు,ఎప్పుడూ మా ఇంటికి రారు మీరిద్దరూ ,మీ వారికి మా ఆయన కంపెనీ ఇస్తారు లెం డి అని సింపుల్ గా చెప్పి,అమ్మా కుక్కరు కట్టేసావా అంటూ వంటింట్లోకి వెళ్ళిపోయింది.

నాకు ఎవ్వరూ తెలీదు,లాభం లేదని నా పక్కనున్నావిడతో మాటలు కలిపాను.ఇంత భారీ ఎత్తున చేస్తున్నారని తెలీదండీ,ఆఫీసు నుండి వచ్చెయ్యండి ఫరవాలేదంటే వచ్చేసాను అని ఆవిడ అనేసరికి,హ్హ్మ్,అందరూ ఇలాగే ఫీల్ అవుతారన్నమాట అనుకున్నాను.


మరలా ఓ పది నిమిషాలకి అతి కష్టం మీద హోస్టు ని దొరక పుచ్చుకుని చెప్పాను,మా ఆయన ఇంటికి వెళ్తారండీ నేనుండిపోతాను అని.అబ్బే,అక్కర్లేదు ఇదిగో మొదలెట్టెస్తాము ఇంకో పావుగంటలో అంది.నేను మధ్య మధ్య లో అలా బయటకి తొంగి చూసి,బాల్కనీ లో ఫోను తో కాలక్షేపం చేస్తున్న మా ఆయన వాడి వేడి చూపులు తట్టుకోలేక గబుక్కున లోపలకి వచ్చేసా.

నాకూ నా పక్కనున్నావిడకీ పరిచయం లేకపోవడంతో పెద్ద గా మాట్లాడుకోవడానికి కూడా మాటల్లేవు. సరే అని నా పక్కన కూర్చున్న బ్యాచ్ ఆడవాళ్ళ మాటలమీద నా చెవి పడేసా.


ఏమిటీ మొన్న మీరు ఫలానా వాళ్ళ అబ్బాయి బర్త్ డే ఫంక్షన్ కి రాలేదా అని ఒకావిడ అడిగితే, మా అబ్బాయి ఇంటర్నేషనల్ స్కూలు కదా,ఏదో ప్రాజెక్టు చెయ్యల్సి వచ్చి ఇంట్లో ఉండిపోయాను,కానీ రిటర్న్ గిఫ్ట్స్ బాగున్నాయిట కదా అని వాళ్ళబ్బాయి స్కూలు గురించి దర్పం ఒలకబోస్తూ ఆరాతీసింది అవతలావిడ.

ఆన్,నా మొహం పెద్ద గొప్పగా ఏమీ లేవండీ,ఫలానా స్టోర్లో ఇయర్ ఎండ్ సేల్ లో కొందిట.ఒకోటీ 2-3 డాలార్లు పడిందిట అంతే అని ఈవిడ జవాబు.


ఇలాంటి పేరంటం పదనిసలు చాలా ఉన్నాయి,అవి మళ్ళా రాస్తాను.మొత్తానికి రాత్రి ఎనిమిదిన్నర కి కార్యక్రమం మొదల్లయ్యింది. ఆ హడావిడి,చుట్టూ మూగిన పిల్లలని చూసి భోగిపళ్ళ పెళ్ళికొడుకు ఏడుపు లంకిచ్చుకున్నాడు.


ఆ హై పిచ్ రెహ్మాన్ వింటే ఈ పిల్లాడిని తప్పక తన ట్రూప్ లో పెట్టుకుంటాడనిపించింది,తనతో పాటు "జయహో" అనో "వందేమాతరం" అనో అరిచి గీ పెట్టడానికి.

మొదట ఆ అబ్బాయి అమ్మ నాన్న భోగి పళ్ళు పోసారు. తరువాత మా ఆయనని పిలిచారు,అబ్బే మీరంతా కానీండి ముందు,తను ఉంది కదా అక్కడ అని చెప్పి బయట కి వెళ్ళిపోయారు.

ఒకోళ్ళూ కాసిని పండ్లు వాడి మీద పోస్తుంటే ఓపిక గా వాళ్ళాయన ఫొటోలు తీసారు.

హమ్మయ్యా,కార్యక్రమ అయ్యింది ఇంక భోజనాలు చేసి బయలుదేరదామనుకుంటోంటే,హోస్టు నా దగ్గరకి వచ్చి,మీ వారు అసలు పిల్లాడిని చూడలేదు,అక్షింతలు వెయ్యలేదుకదా,లోపలకి రమ్మనండి అనగానే నా గుండె గుభేల్ మంది. మా వారిని ఆ అవతారం లో ఇంత మంది ముందు కి రమ్మనడమే అని.అలా ఏమీ అనుకోరండీ,అన్నా కానీ వినిపించుకోకుండా,బయటకి వెళ్ళి ఆయనని లోపలకి రమ్మని బలవంతం పెట్తడంతో ఓ వెర్రి నవ్వు నవ్వుకుంటూ మా ఆయన లోపలకి వచ్చి అక్షింతలేసి వెళ్ళబోతోంటే,ఆగండి అని,ఏమండీ ఇక్కడ ఓ ఫొటూ తియ్యండి అని ఓ అరుపు అరిచింది.


వాళ్ళాయన కెమేరా తీసుకుని రావడం,ఫోటో తీద్దామని క్లిక్ చెయ్యగానే బ్యాటరీ డవున్ అయ్యింది.మా ఆయన పిల్లాడిని నా చేతిలో పెట్టి వెళ్ళిపోబోతోంటే ఆపి,ఆగండి స్పేర్ బ్యాటరీ తెస్తాను అని లోపలకి వెళ్ళిన మనిషి ఐదు నిమిషాలయినా రాడే బయటకి.

అంత మంది ఆడవాళ్ళ ముందు మా ఆయన ఇబ్బంది పడుతున్నా కానీ పట్టించుకోకుండా ఫోటో తియ్యల్సిందే అని పట్టుబట్టిన ఆవిడ పట్టుదల కి పిచ్చి కోపం వచ్చింది నాకు.

మొత్తానికి భోజనాల టైమయ్యింది.నేను ఎలాగో లోపల గబగబా తినేసి అయ్యిందననిపించి జారుకుందాము అనుకుంటోంటే,ఆయో మీ వారు సరిగ్గ తినట్లేదండీ,కాస్త మీరు దగ్గరుండి చూసుకోండి అని చెప్పేసరికి నా కోపం ఇంకా పెరిగిపోయింది. అది కాదు అని నేను ఆవిడకి ఏదో చెప్ప బోతూ ఆగిపోయాను,మా వారు నాకు ఇంకొక బొబ్బట్టు కావాలండీ అని అడిగేసరికి.నేను తెచ్చి వేస్తోంటే చెప్పారు,ఆవిడ ఏది చెప్పినా ఓకే అనెయ్యి,ఇందాకా కెమేరా ఎపిసోడ్ చూసావు కదా అనేసరికి పాపం జాలేసింది నాకు.

మొత్తానికి అలా భోజనం చేసి రాత్రి పదింటికి ఇంటికి వచ్చామన్నమాట.

ఇందులో నా తప్పెంటి చెప్పండి?ఆవిడేమో అందరూ ఫ్యామిలీ తో వస్తున్నారు,అంటేనే కదా నేను వీళ్ళని వెంటబెట్టుకెళ్ళింది!!ఇంక అంతే,ఆ దెబ్బకి ఎక్కడకీ గెట్ టుగెదర్ అంటే రారు,నాకు మాత్రమే తెలుసున్నవాళ్ళు పిలిచినవి.మొన్నటికి మొన్న మా కొలీగ్ ఇంటి గ్రుహ ప్రవేశం అంటే కూడా రాలేదు,నువ్వెళ్ళొచ్చేయి,అక్కడ నాకెవ్వరూ తెలీదు కదా అని రాలేదు.

ఆరోజు ఆవిడ పెట్టిన మొహమాటం మా వారి మనసులో అలా చెరగని ముద్ర వేసేసింది.

అతిధులు ముందే వచ్చిన వేళ

మొత్తానికి మేము మా ఇంటికి వచ్చేసాము. మొదటి రోజు వంట మొదలెట్టాను.చక్కగా బియ్యం కడిగి కొలత ప్రకారం నీళ్ళు పోసి,పప్పు లో కూడా కొలత ప్రకారం నీళ్ళు పోసి తళతళళాడే కొత్త ప్రెస్టీజ్ కుక్కర్ స్టవ్ మీదకి ఎక్కించా.

ఆరోజే కొత్తగా పనమ్మాయి వచ్చింది. కుక్కర్ పెట్టి బట్టలు వేసాను ఉతకడానికి.అమ్మాయి బట్టలు ఉతకడం అయిపోయింది కానీ కుక్కర్ కూత పెట్టట్లేదు.ఏదో తేడా అనిపించింది. ఇంతలో ఇంటిలోకొచ్చిన మా వారు నీళ్ళు పోసావా కుక్కర్ లో అన్నారు.హా...అన్నం లో పప్పు లో మర్చిపోకుండా పోసా కానీ కుక్కర్ లో పొయ్యలేదు.అలా మొదలయ్యింది నా మొదటి వంట పెళ్ళయ్యాకా.

నాకు వంట రాదని మా వారే చేస్తుండటంతో హాయిగా ఆయన వంట చేస్తోంటే పాత్రలూ అవీ అందించి సాయపడి చేసిన వంట ని వంక పెట్టకుండా తినేదానిని.

ఇలా నా జీవిత నౌక హాయిగా సాగుతుండగా ఒక రోజు ఫోను. మా అత్తగారూ వాళ్ళొస్తున్నారని.ఊళ్ళో ఉన్న అక్కకి ఫోను చేసా,వంట సలహాల గురించి. కంగారెందుకే,మా ఇంటికి తీసుకొచ్చేయ్ అని ఒక సలహా పారేసింది.

అత్తగారు రాగానే పదండి పదండి అని మా అక్క ఇంటికి తీసుకుపోలేను కదా.

ఏమీ కాదు,వాళ్ళు లంచ్ టైం కి కానీ రారు,అప్పటికి నేను వంట చేసెస్తా లే అన్న మా వారి భరోసా లభించాకా హాయిగా అనిపించింది.

మా అత్తగారు,మామగారు ఫోను చేసారు, మధ్యాహ్నం భోజనానికల్లా వస్తున్నాము అని.సరే టైముంది కదా నేను అలా ఆఫీసుకు వెళ్ళి ఒక రెండు గంటలుండి వస్తా,అంతలో ఆ గోంగూర కోసిపెట్టు,పప్పు,ఇంకేదయినా కూర చేద్దాము అని మా వారు వెళ్ళారు.

ఆయన వెళ్ళగానే హాయిగా టీవీపెట్టుకుని కార్టూన్స్ చూస్తూ(నాకు కొన్ని కార్టూన్స్ ఇప్పటికీ ఇష్టం :) ) టీవీ లో ఆ కార్టూన్ పాట పాడూతూ గోంగూర కోయడం మొదలెట్టా. ఇంకా టైటిల్స్ పూర్తిగా అయ్యాయో లేదో,గుమ్మం లో అలికిడయితే చూద్దును కదా, మా మామగారు ప్రత్యక్షం.

హమ్మ నాయనోయ్,హేమిటి ఇలా చెప్పిన సమయం కన్నా ముందే వచ్చెస్తే,వంట ఎలా రా బాబూ అనుకుంటూ రండి రండి అన్నాను.

ఆయన లోపలకి వస్తూనే ఏమిటమ్మా తినే పదార్ధాల దగ్గర ఈ చెప్పులు(హోం స్లిప్పర్స్ ఆ పక్కగా విడిచి గోంగూర కోస్తున్నా అన్నమాట)అనేసరికి ఒక నవ్వు నవ్వాను ఏమి చెప్పాలో తెలీక. ఇంతలో అత్తగారు కలుగ జేసుకుని అమ్మాయికి ఇంట్లో చెప్పులు వేసుకునే అలవాటు ఉంది లెండి,అయినా గోంగూర మళ్ళీ కడుగుతాము కదా అని సర్ది చెప్పారు.

అత్తయ్యగారు,మామయ్య గారితో పాటు వేరేవాళ్ళు కూడా వచ్చారు.మా ఆయనేమో ఇంకో గంట వరకూ వచ్చే సూచనలు లేవు.

ఏదయితే అదయ్యింది గోంగూర పప్పు నేనే చేద్దమని కుక్కర్ లో అన్నం,పప్పు,పప్పులో గోంగూర మాత్రం వేసాను. కుక్కర్ లో నీళ్ళు పోసానో లేదో అని ఒకటికి రెండు సార్లు చూసుకుని మరీ స్టవ్ వెలిగించా.

కుక్కర్ ఆపాకా తీసి చూస్తే నీళ్ళు నీళ్ళు గా ఉంది పప్పు.అయ్యో పచ్చి మిర్చి వెయ్యడం మరిచిపోయా మళ్ళీ కుక్కర్ పెట్టాలంటే లేటు అవుతుంది అని అనుకున్నా. కనీసం పోపు వేసి దానిలో కాస్త కారం కలిపెయ్యచ్చు అన్న ఫ్యూజన్,రీమిక్స్ టెక్నిక్స్ అప్పుడూ తెలీవు కదా.

వచ్చిన వాళ్ళు నా వంట తినాలన్న ఉత్సాహం మీద ఉండటంతో మా అత్తగారు లోపలకి వచ్చే ఛాన్సు లేకపోయింది.

ఆ పప్పు లో ఉప్పు మాత్రం కలిపి అలా పెట్టేసా భోజనాల దగ్గర. కూర చేసే టైం లేక కాదు,రాక అన్నమాట.

కనీసం అది ముద్ద పప్పు అయినా బాగుండేదేమో తినడానికి.జస్ట్ అందులో గోంగూర మాత్రం వేసి ఉడికించి ఉప్పేసా అంతే. ఎలా ఉంటుందో ఊహించుకోండి.

ఇంతలో మా అత్తగారు అందరికీ చెప్పారు,అమ్మాయికి కాస్త నలతగా ఉంది ఈరోజు,పప్పొక్కటే చేసింది ఈరోజు సరిపెట్టుకోండి అని.

నేనేమయినా అనుకుంటానేమో అని అందరూ కాస్త కాస్త పప్పు వేసుకుని,ఆవకాయ మిగతా ఊరగాయలతో,మారు మాట్లాడకుండా
భోజనం అయ్యిందనిపించారు. ఒక్కటే చేసినా కనీసం రుచిగా చేసుంటే మా అత్తగారు నన్ను వెనకేసుకొచ్చినందుకు ఫలితం ఉండేదేమో.

నా గోంగొర పప్పు తో అందరికీ నా వంట పాటవం తెలిసొచింది.అంతే,అప్పటి నుండీ ఎప్పుడూ నన్ను వంట చెయ్యమని ఎవ్వరూ అడగలేదు.

అందరి భోజనాలయ్యాకా మా వారు వచ్చారు తీరికగా.గాట్ఠిగా ఏడ్చేసా ఆరోజు.

కానీ బాగా ఉక్రోషం వచ్చింది ఆరోజు మాత్రం.తరువాత "మాలతీ చందూర్" సహకారంతో నేర్చుకున్నా అనుకోండి, కానీ మా ఇంటికి భోజనానికి మాత్రం ఎవ్వరూ రాలేదు ఒక రెండు సంవత్సరాలు.

ఇప్పటికీ మా మామయ్యగారికి నా నీళ్ళ గోంగూర పప్పు గుర్తే.ఎలా మర్చిపోతారు?ఎప్పుడయినా మా అత్తగారు అమ్మాయి ఫలాన వంట బాగా చేస్తుంది అంటే ఏదీ,ఆ రోజు పప్పు లాగానా అంటారు నవ్వుతూ.

ఇప్పుడు కాస్త ఫరవాలేదు.ఓ రెండూ కూరలు,పచ్చడీ,సాంబారు చేసి ఓ పదిహేను మందికి వండగలను.ఇప్పుడు మా వారి ఫ్రెండ్స్ అందరూ నా వంట అదుర్స్ అంటారు. (వాళ్ళందరూ బ్యాచిలర్స్ కదా మరి).


పిండి వంటల సెక్షన్ మాత్రం మా ఆయనదే ఇంట్లొ.

"వంట నేను-పిండివంట వారు" ఇదీ మా ఇంటి పద్ధతి.పొరపాటూన కూడా ఎప్పుడూ మామూలు వంటలో ఆయన చెయ్యి పెట్టరు.