Monday, May 24, 2010

గుర్తుకొస్తున్నాయి....




మా అక్క వాళ్ళ స్కూలు హెడ్మాస్టారు పోయినప్పుడు శెలవు ఇచ్చారు వాళ్ళకి.నేను అప్పుడు కొత్తగా పెట్టిన కాన్వెంటు లో ఉన్నాను. ఛీ!మా స్కూలు కి హెడ్మాస్టారు లేరె,ప్రిన్సిపాలే ఉన్నారు అని బాధ పడిపోయాను. స్కూల్లో ఎవరు టపా కట్టినా శెలవు అని తెలీదు.అలాంటి శెలవు మొదటి సారి చూడటం మరి.

తరువాత నేనూ మా అక్క స్కూలు కి వచ్చేసా.అప్పుడు స్కూల్లో పేద పిల్లలకి మధ్యాహ్నభోజనం పెట్టేవారు.నాకు ఆ భోజనం తినాలి తెగ కోరిక గా ఉండేది.ఆ సాంబారు చూస్తే నోరు ఊరిపోయేది. అమ్మ చేసిన చిక్కటి సాంబారు నచ్చేది కాదు ఆ నీళ్ళ సాంబారు మాత్రం నోరూరించేది.కొంత మంది పిల్లలు తమ కంచాలు తెచ్చుకుని స్కూల్లోనే భోజనం అదీ చేస్తోంటే నాకు ఇంటికి వెళ్ళి తినాలనిపించేది కాదు.కానీ,చెప్పా కదా,మా ఇల్లు స్కూలు కి బాగ దగ్గర.పైగా మా నాన్న అంటే టెర్రర్,దడా అన్నీ నాకు అప్పుడు.ఆయన ససేమిరా ఒప్పుకునే వాళ్ళు కాదు ఆ భోజనం తినడానికి.

అక్కకి కూడా తినాలనిపించింది ఒకరోజు.హమ్మయ్య,అది అడుగుతుంది నాన్నగారిని,నేనూ తినచ్చు అనుకున్న.నాన్న మొదట ఒప్పుకోలేదు ఆ భోజనం తినడానికి,అది మనకి కాదు,పేద వాళ్ళకి.మనం అలా తినకూడదు అన్నారు,ఇంతలో అమ్మ అందుకుంది ఆ భోజనం శుభ్రం గా వండరు,ఒకసారి చూడు ఎలా వండుతున్నారో అంది.మళ్ళీ చూస్తా కానీ, తింటాను ప్లీజ్ అంది.మొత్తానికి ఒక 2 రోజులు ఆ భోజనం తినడానికి ఒప్పుకున్నారు.లోపల నుండి వింటున్న నా ఆనందం చూడాలి,ఎప్పుడు తెల్లవారుతుందా,ఎప్పుడు స్కూలు సంచీలో కంచం పెట్టుకుని స్కూలు కి వెళ్తానా అని ఉత్సాహం.పొద్దున్నే స్కూలు కి వెడుతూ అమ్మకి చెప్పా,నాకు మధ్యాహ్నానికి అన్నం వండకు,నేను స్కూల్లో తింటున్నా అని చెప్పి పరుగు లాంటి నడకతో స్కూలు చేరుకున్నా.ఎప్పుడు ఒంటి గంట అవుతుందా అన్న ఆనందం తో పాఠాలు ఏవీ చెవికి ఎక్కలేదు.మొత్తానికి భోజనం బెల్లు వినపడగానే కంచం తీసుకుని పరుగు పెట్టా.అలా స్కూలు లో అందరితో కలిసి తినడం,మొదటి సారి నా కంచం నేనే కడుగుకోవడం,థ్రిల్లింగ్ గా అనిపించాయి.మొత్తానికి ఆనందం గా ఇంటికి చేరా సాయంత్రం.


వస్తూనే సాయంత్రం అక్క తన కంచం తీసి అమ్మ కి ఇచ్చేసి,అమ్మ నేను రేపటి నుండి ఇంట్లొనే తింటాను అంది.ఏమయ్యింది అంది అమ్మ నవ్వుతూ.అమ్మా,ఈరోజు నేను భోజనం చేసి చెయ్యి కడుగుకుంటోంటే చూసాను,నేను చెయ్యి కడుక్కుంటున్నా,ఓ పక్క నుండి అక్కడే బియ్యం కడిగెస్తున్నారు.నా చెయ్యి కడిగిన నీళ్ళు దానిలో పడుతున్నా పట్టించుకోవట్లేదు వాళ్ళు.ఛా,అసహ్యం వేసింది అమ్మా,నిన్ననే రామూ మాస్టారు పరిసరాలు పరిశుభ్రత పాఠం లో కూడా చెప్పారు,అపరిశుభ్ర వాతావరణం లో వండిన ఆహారం తింటే రోగాలొస్తాయని అంది.

అక్క చెప్పింది కదా అక్కడ ఎలా వండుతున్నారో ,రేపటి నుండి నువ్వూ ఇంట్లొనే తిను చిన్నీ అని అమ్మ అనేసరికి కోపం ఆగలేదు నాకు.ప్చ్చ్..ఏమీ చెయ్యలేను.తప్పదు రేపటి నుండీ ఇంటికి రావాలి భోజనానికి అనుకున్నా.

మాకు చిన్నప్పుడు నాన్న ఎప్పుడూ స్కూలు కి డబ్బులు ఇచ్చేవారు కాదు ఏమయినా కొనుక్కోవడానికి.ఏమి కావాలన్నా నాకు చెప్పు నేను తెస్తా బజార్ నుండి అనేవారు.మా స్కూల్లో ఏమో పిల్లలందరూ పాపమ్మ తెచ్చే జీళ్ళు,మామిడీ తాండ్ర కొనుక్కునే వారు. 5 పైసల కి ఒక తాండ్ర,స్క్వేర్ షేప్ లో ఉన్నది ఇచ్చేది పాపమ్మ.జీడి మాత్రం 10 పైసలు.నాకు నోరూరిపోయేది అవి చూస్తోంటే.నా స్నేహితురాలు ఏమో చక్కగా అన్నీ కొనుక్కునేది.నాకు ఏమో నాన్న ని డబ్బులు అడగాలంటే భయం.పోనీ నాన్న కి తెలీకుండా అమ్మ కూడా ఇచ్చేది కాదు.ఒక ఉపాయం కనిపెట్టా ఒకరోజు.మా ఇంట్లో రక రకాల గులాబీ మొక్కలు ఉండేవి.

ఆరెంజ్ కలర్ గులాబి నేను నా స్నేహితురాలికి ఇచ్చేటట్లు,తను నాకు ఒక జీడి,ఒక తాండ్ర ఇచ్చేటట్లు ఒప్పందం కుదుర్చుకున్నాము.ఆహా,పాపమ్మ జీడి తిన్న రోజు నా ఆనందం చూడాలి.కానీ ఈ వ్యవహారం ఎక్కువ రోజులు జరగదు అని నాకు తెలుసు.ఇంట్లో నుండి రోజూ పువ్వు మాయం అయితే దొరికిపోతా కదా,అందుకే.

ఓ 2-3 సార్లు ఇలా ఎక్స్చేంజ్ ఆఫర్ ఇచ్చానేమో నా స్నేహితురాలికి అంతే.మొత్తానికి ఆ స్కూలు లో పాపమ్మ జీడి ఎక్కువ సార్లు రుచి చూసే భాగ్యం మాత్రం నాకు కలగలేదు.దసరా అప్పుడు భలేగా ఉండేది మా స్కూల్లో.ఏదో పాట పాడుతూ ఊరంతా తిరిగి చివరికి పప్పు బెల్లం పెట్టేవారు.తెలిసున్న వాళ్ల ఇంటికి వెళ్తే అలా పాట పాడుతూ ఆ ఫీలింగే వేరు.ఆగస్టు పదిహేను వస్తే ఎప్పుడు జెండా వందనం అవుతుందా ఎప్పుడు గ్రీన్ కలర్ లో ఉండే న్యూట్రీన్ చాక్లెట్టులో,ఆరెంజ్ కలర్ లో ఉండే చాక్లెట్టులో తింటామా అని కుతూహలం.అలా చాక్లెట్టు ల కోసం వేచి చూసిన రోజులు గుర్తొస్తే నవ్వు వస్తుంది ఇప్పుడు.

నాకు చిన్నప్పుడు నాపేరు అసలు నచ్చేది కాదు.ఏమి పేరు మార్చుకోవాలా అని చూసేదానిని.నాకు మొట్ట మొదట నచ్చిన పేరు "వెంకట లక్ష్మి".మా ఊరిలో అప్పట్లో "గన్ మ్యాన్" ఒకాయన ఉండేవారు.
ఆయన కూతురే ఈ వెంకట లక్ష్మి. ఆయన అడవికి వెళ్ళి పులులని వేటాడతారు అనుకునేదానిని.కానీ ఆయన సెక్యూరిటీ గార్డు అందుకే గన్ను చేతిలో అని తెలీదు అప్పట్లో.మా ఇంటి పక్క ఉండే అప్పల నాయుడు గారికి గేదెలు ఉండేవి.మేము అడవి ప్రాంతం లో ఉండటం వల్ల రాత్రిళ్ళు అడవి జంతువుల సంచారం బాగానే ఉండేది అక్కడ.పైగా మా ఇంటి ఎదురుగుండా పేద్ద అడవి.

అప్పుడప్పుడు చిరుత పులి వచ్చి మా పక్కింటి వాళ్ళ గేదే లని లాక్కు పోయేది అని చెప్పుకునేవారు.ఒక ఉగాది రోజు అమ్మ నాకూ అక్కకీ స్నానం చేయించి కొత్త బట్టలు వేసి తను పని చేసుకుంటోంది.ఇంతలో పక్కనే ఉన్న నాయుడు గారి ఇంట్లో హడావిడి.రాత్రి చిరుత వచ్చి గేదె ని లాక్కుపోయిందిట.ఆనవాళ్ళు పట్టుకుని అలా ఇంటి ఎదురు అడవి లోకి కాస్త దూరం వెళ్ళగానే అక్కడ పడి ఉన్న గేదె కనపడింది.

నేనూ అక్కా ఇంటికి వచ్చేసరికి అమ్మ భద్ర కాళీ అవతారం ఎత్తింది.చక్కగా స్నానం చేయిస్తే వెళ్ళి అవన్నీ చూసొస్తారా అని.

మా స్కూల్లో ఒకమ్మాయి ఉండేది,పేరు గుర్తు లేదు కానీ ఎప్పుడూ ఆ అమ్మాయి పాట పాడమంటే చాలు "రాణీ రాణమ్మా" అని అందుకునేది. ఆ అమ్మాయి కి ఇద్దరు తమ్ముళ్ళుండేవారు.ఒకసారి ఆ అమ్మాయిక్లాసు కి వచ్చి మా తమ్ముడు ఇప్పుడే చచ్చిపోయి మళ్ళీ లేచాడు తెలుసా అని చెప్పింది.వాళ్ళ తమ్ముడు చచ్చి పోయి బతికాడుట అని ఒకటే హడావిడి క్లాసు అంతా. ఎలా అయ్యింది అని అడిగారెవరో.స్కూలు కి వస్తోంటే మా తమ్ముడు అలా సడెన్ గా కింద పడి చచ్చిపోయాడు(కళ్ళు తిరిగి పడిపోయాడన్నమాట).మళ్ళీ కాసేపటీకి తనంతట తానే లేచాడు అని చెప్పింది.ఈ వింత ని అమ్మ కి చెప్పాలి అని ఆ రోజు భోజనాల దగ్గర అమ్మ కి చెప్పా.ఇంతలో నాన్నగారు,అలా పడిపోవడాన్ని కళ్ళు తిరగడం అంటారు అన్నారు.నాన్న భోం చేసి లేవగానే మళ్ళీ అమ్మ కి చెప్పా,నిజమమ్మా చచ్చిపోయి బతికాడుట అని.అవతల నుండి నాన్న,చచ్చిపోవడం కాదని చెప్పానా అని ఒక్క కేక వేసారంతే.చుప్ చాప్ గా అన్నం తినేసి బయటపడ్డాను.ఏమిటో వీళ్ళు నమ్మరు అని ఓ నిట్టూర్పు కూడా విడిచానండోయ్.
నెక్స్ట్ టప్పా లో మా ఇంటి పక్కన ఉన్న ప్రభూ మామయ్య తో నా ఎక్స్ పీరియన్స్ గురించి రాస్తాను.

Sunday, May 23, 2010

గుర్తుకొస్తున్నాయి....




మా అక్క వాళ్ళ స్కూలు హెడ్మాస్టారు పోయినప్పుడు శెలవు ఇచ్చారు వాళ్ళకి.నేను అప్పుడు కొత్తగా పెట్టిన కాన్వెంటు లో ఉన్నాను. ఛీ!మా స్కూలు కి హెడ్మాస్టారు లేరె,ప్రిన్సిపాలే ఉన్నారు అని బాధ పడిపోయాను. స్కూల్లో ఎవరు టపా కట్టినా శెలవు అని తెలీదు.అలాంటి శెలవు మొదటి సారి చూడటం మరి.

తరువాత నేనూ మా అక్క స్కూలు కి వచ్చేసా.అప్పుడు స్కూల్లో పేద పిల్లలకి మధ్యాహ్నభోజనం పెట్టేవారు.నాకు ఆ భోజనం తినాలి తెగ కోరిక గా ఉండేది.ఆ సాంబారు చూస్తే నోరు ఊరిపోయేది. అమ్మ చేసిన చిక్కటి సాంబారు నచ్చేది కాదు ఆ నీళ్ళ సాంబారు మాత్రం నోరూరించేది.కొంత మంది పిల్లలు తమ కంచాలు తెచ్చుకుని స్కూల్లోనే భోజనం అదీ చేస్తోంటే నాకు ఇంటికి వెళ్ళి తినాలనిపించేది కాదు.కానీ,చెప్పా కదా,మా ఇల్లు స్కూలు కి బాగ దగ్గర.పైగా మా నాన్న అంటే టెర్రర్,దడా అన్నీ నాకు అప్పుడు.ఆయన ససేమిరా ఒప్పుకునే వాళ్ళు కాదు ఆ భోజనం తినడానికి.

అక్కకి కూడా తినాలనిపించింది ఒకరోజు.హమ్మయ్య,అది అడుగుతుంది నాన్నగారిని,నేనూ తినచ్చు అనుకున్న.నాన్న మొదట ఒప్పుకోలేదు ఆ భోజనం తినడానికి,అది మనకి కాదు,పేద వాళ్ళకి.మనం అలా తినకూడదు అన్నారు,ఇంతలో అమ్మ అందుకుంది ఆ భోజనం శుభ్రం గా వండరు,ఒకసారి చూడు ఎలా వండుతున్నారో అంది.మళ్ళీ చూస్తా కానీ, తింటాను ప్లీజ్ అంది.మొత్తానికి ఒక 2 రోజులు ఆ భోజనం తినడానికి ఒప్పుకున్నారు.లోపల నుండి వింటున్న నా ఆనందం చూడాలి,ఎప్పుడు తెల్లవారుతుందా,ఎప్పుడు స్కూలు సంచీలో కంచం పెట్టుకుని స్కూలు కి వెళ్తానా అని ఉత్సాహం.పొద్దున్నే స్కూలు కి వెడుతూ అమ్మకి చెప్పా,నాకు మధ్యాహ్నానికి అన్నం వండకు,నేను స్కూల్లో తింటున్నా అని చెప్పి పరుగు లాంటి నడకతో స్కూలు చేరుకున్నా.ఎప్పుడు ఒంటి గంట అవుతుందా అన్న ఆనందం తో పాఠాలు ఏవీ చెవికి ఎక్కలేదు.మొత్తానికి భోజనం బెల్లు వినపడగానే కంచం తీసుకుని పరుగు పెట్టా.అలా స్కూలు లో అందరితో కలిసి తినడం,మొదటి సారి నా కంచం నేనే కడుగుకోవడం,థ్రిల్లింగ్ గా అనిపించాయి.మొత్తానికి ఆనందం గా ఇంటికి చేరా సాయంత్రం.


వస్తూనే సాయంత్రం అక్క తన కంచం తీసి అమ్మ కి ఇచ్చేసి,అమ్మ నేను రేపటి నుండి ఇంట్లొనే తింటాను అంది.ఏమయ్యింది అంది అమ్మ నవ్వుతూ.అమ్మా,ఈరోజు నేను భోజనం చేసి చెయ్యి కడుగుకుంటోంటే చూసాను,నేను చెయ్యి కడుక్కుంటున్నా,ఓ పక్క నుండి అక్కడే బియ్యం కడిగెస్తున్నారు.నా చెయ్యి కడిగిన నీళ్ళు దానిలో పడుతున్నా పట్టించుకోవట్లేదు వాళ్ళు.ఛా,అసహ్యం వేసింది అమ్మా,నిన్ననే రామూ మాస్టారు పరిసరాలు పరిశుభ్రత పాఠం లో కూడా చెప్పారు,అపరిశుభ్ర వాతావరణం లో వండిన ఆహారం తింటే రోగాలొస్తాయని అంది.

అక్క చెప్పింది కదా అక్కడ ఎలా వండుతున్నారో ,రేపటి నుండి నువ్వూ ఇంట్లొనే తిను చిన్నీ అని అమ్మ అనేసరికి కోపం ఆగలేదు నాకు.ప్చ్చ్..ఏమీ చెయ్యలేను.తప్పదు రేపటి నుండీ ఇంటికి రావాలి భోజనానికి అనుకున్నా.

మాకు చిన్నప్పుడు నాన్న ఎప్పుడూ స్కూలు కి డబ్బులు ఇచ్చేవారు కాదు ఏమయినా కొనుక్కోవడానికి.ఏమి కావాలన్నా నాకు చెప్పు నేను తెస్తా బజార్ నుండి అనేవారు.మా స్కూల్లో ఏమో పిల్లలందరూ పాపమ్మ తెచ్చే జీళ్ళు,మామిడీ తాండ్ర కొనుక్కునే వారు. 5 పైసల కి ఒక తాండ్ర,స్క్వేర్ షేప్ లో ఉన్నది ఇచ్చేది పాపమ్మ.జీడి మాత్రం 10 పైసలు.నాకు నోరూరిపోయేది అవి చూస్తోంటే.నా స్నేహితురాలు ఏమో చక్కగా అన్నీ కొనుక్కునేది.నాకు ఏమో నాన్న ని డబ్బులు అడగాలంటే భయం.పోనీ నాన్న కి తెలీకుండా అమ్మ కూడా ఇచ్చేది కాదు.ఒక ఉపాయం కనిపెట్టా ఒకరోజు.మా ఇంట్లో రక రకాల గులాబీ మొక్కలు ఉండేవి.

ఆరెంజ్ కలర్ గులాబి నేను నా స్నేహితురాలికి ఇచ్చేటట్లు,తను నాకు ఒక జీడి,ఒక తాండ్ర ఇచ్చేటట్లు ఒప్పందం కుదుర్చుకున్నాము.ఆహా,పాపమ్మ జీడి తిన్న రోజు నా ఆనందం చూడాలి.కానీ ఈ వ్యవహారం ఎక్కువ రోజులు జరగదు అని నాకు తెలుసు.ఇంట్లో నుండి రోజూ పువ్వు మాయం అయితే దొరికిపోతా కదా,అందుకే.

ఓ 2-3 సార్లు ఇలా ఎక్స్చేంజ్ ఆఫర్ ఇచ్చానేమో నా స్నేహితురాలికి అంతే.మొత్తానికి ఆ స్కూలు లో పాపమ్మ జీడి ఎక్కువ సార్లు రుచి చూసే భాగ్యం మాత్రం నాకు కలగలేదు.దసరా అప్పుడు భలేగా ఉండేది మా స్కూల్లో.ఏదో పాట పాడుతూ ఊరంతా తిరిగి చివరికి పప్పు బెల్లం పెట్టేవారు.తెలిసున్న వాళ్ల ఇంటికి వెళ్తే అలా పాట పాడుతూ ఆ ఫీలింగే వేరు.ఆగస్టు పదిహేను వస్తే ఎప్పుడు జెండా వందనం అవుతుందా ఎప్పుడు గ్రీన్ కలర్ లో ఉండే న్యూట్రీన్ చాక్లెట్టులో,ఆరెంజ్ కలర్ లో ఉండే చాక్లెట్టులో తింటామా అని కుతూహలం.అలా చాక్లెట్టు ల కోసం వేచి చూసిన రోజులు గుర్తొస్తే నవ్వు వస్తుంది ఇప్పుడు.

నాకు చిన్నప్పుడు నాపేరు అసలు నచ్చేది కాదు.ఏమి పేరు మార్చుకోవాలా అని చూసేదానిని.నాకు మొట్ట మొదట నచ్చిన పేరు "వెంకట లక్ష్మి".మా ఊరిలో అప్పట్లో "గన్ మ్యాన్" ఒకాయన ఉండేవారు.
ఆయన కూతురే ఈ వెంకట లక్ష్మి. ఆయన అడవికి వెళ్ళి పులులని వేటాడతారు అనుకునేదానిని.కానీ ఆయన సెక్యూరిటీ గార్డు అందుకే గన్ను చేతిలో అని తెలీదు అప్పట్లో.మా ఇంటి పక్క ఉండే అప్పల నాయుడు గారికి గేదెలు ఉండేవి.మేము అడవి ప్రాంతం లో ఉండటం వల్ల రాత్రిళ్ళు అడవి జంతువుల సంచారం బాగానే ఉండేది అక్కడ.పైగా మా ఇంటి ఎదురుగుండా పేద్ద అడవి.

అప్పుడప్పుడు చిరుత పులి వచ్చి మా పక్కింటి వాళ్ళ గేదే లని లాక్కు పోయేది అని చెప్పుకునేవారు.ఒక ఉగాది రోజు అమ్మ నాకూ అక్కకీ స్నానం చేయించి కొత్త బట్టలు వేసి తను పని చేసుకుంటోంది.ఇంతలో పక్కనే ఉన్న నాయుడు గారి ఇంట్లో హడావిడి.రాత్రి చిరుత వచ్చి గేదె ని లాక్కుపోయిందిట.ఆనవాళ్ళు పట్టుకుని అలా ఇంటి ఎదురు అడవి లోకి కాస్త దూరం వెళ్ళగానే అక్కడ పడి ఉన్న గేదె కనపడింది.

నేనూ అక్కా ఇంటికి వచ్చేసరికి అమ్మ భద్ర కాళీ అవతారం ఎత్తింది.చక్కగా స్నానం చేయిస్తే వెళ్ళి అవన్నీ చూసొస్తారా అని.

మా స్కూల్లో ఒకమ్మాయి ఉండేది,పేరు గుర్తు లేదు కానీ ఎప్పుడూ ఆ అమ్మాయి పాట పాడమంటే చాలు "రాణీ రాణమ్మా" అని అందుకునేది. ఆ అమ్మాయి కి ఇద్దరు తమ్ముళ్ళుండేవారు.ఒకసారి ఆ అమ్మాయిక్లాసు కి వచ్చి మా తమ్ముడు ఇప్పుడే చచ్చిపోయి మళ్ళీ లేచాడు తెలుసా అని చెప్పింది.వాళ్ళ తమ్ముడు చచ్చి పోయి బతికాడుట అని ఒకటే హడావిడి క్లాసు అంతా. ఎలా అయ్యింది అని అడిగారెవరో.స్కూలు కి వస్తోంటే మా తమ్ముడు అలా సడెన్ గా కింద పడి చచ్చిపోయాడు(కళ్ళు తిరిగి పడిపోయాడన్నమాట).మళ్ళీ కాసేపటీకి తనంతట తానే లేచాడు అని చెప్పింది.ఈ వింత ని అమ్మ కి చెప్పాలి అని ఆ రోజు భోజనాల దగ్గర అమ్మ కి చెప్పా.ఇంతలో నాన్నగారు,అలా పడిపోవడాన్ని కళ్ళు తిరగడం అంటారు అన్నారు.నాన్న భోం చేసి లేవగానే మళ్ళీ అమ్మ కి చెప్పా,నిజమమ్మా చచ్చిపోయి బతికాడుట అని.అవతల నుండి నాన్న,చచ్చిపోవడం కాదని చెప్పానా అని ఒక్క కేక వేసారంతే.చుప్ చాప్ గా అన్నం తినేసి బయటపడ్డాను.ఏమిటో వీళ్ళు నమ్మరు అని ఓ నిట్టూర్పు కూడా విడిచానండోయ్.
నెక్స్ట్ టప్పా లో మా ఇంటి పక్కన ఉన్న ప్రభూ మామయ్య తో నా ఎక్స్ పీరియన్స్ గురించి రాస్తాను.

Wednesday, May 19, 2010

...అందుకే అలా చేసా మరి




నాన్నగారి ఆఫీసు దగ్గరే అవడం వల్ల మధ్యాహ్నం భోజనం చేసి అలా ఒకసారి కునుకు తీసి వెళ్ళేవారు.ఒక రోజు నాన్నగారు పడుకున్నాకా నేను అక్క మా ఇంటి పెరడులో ఉన్న ఏదో పాదు కింద కూర్చుని మట్టి తో ఏవో చేసుకుంటున్నాము. తెలుసా, మేము హాయిగా మట్టిలో ఆడుకునేవాళ్ళము చిన్నప్పుడు.లైఫ్ బాయ్ 100% ప్రొటెక్ట్ లు కానీ సానిటైజర్ లు కానీ వాడకుండానే చేతులు కడుకున్న రోజులు గుర్తొస్తే ఒక నిట్టూర్పు విడుస్తా ఇప్పుడు.

ఓకే, మళ్ళీ మా మట్టి ముద్దల దగ్గరకి వస్తే,మా అక్క నా కంటే పెద్దది అవడం వల్ల చకచకా గిన్నెలు చేసెస్తోంది మట్టితో.నాకూ చేసిపెట్టు అన్నా.పాపం ముద్దుల చెల్లి ని కదా,చేసిచ్చింది.సరిపోలేదు నాకు,ఇంకా చెయ్యి అన్నాను,ఆగు అని తనకి చేసుకోవడం మొదలెట్టింది.నాకు చిర్రెత్తుకొచ్చి కసుక్కున కాలు మీద కొరికేసా :) :)

పాపం బాధ తట్టుకోలేక రాగం అందుకోగానే నాకు భయం వేసింది,అంతే దాని నోరు గట్టిగా నొక్కేసా అరవకు అని.పాపం,పిచ్చి మొద్దు కనీసం ఫైట్ చెయ్యకుండా నొప్పి అలా భరించింది.ఇంతలో నాన్న నిద్ర లేచారు.నాకు ఇక టెన్షన్ మొదలు.ఎక్కడ చెప్పెస్తుందో అని ప్లీజ్ ప్లీజ్ అని వేడుకున్నా.పాపం నాన్నగారికి చెప్పలేదు.నాన్న వెళ్ళాకా అమ్మ చూసీంది అక్క కాలు మీద కమిలిపోయిన నల్లటి మచ్చ.ఏమయింది అని అడిగింది.మొదట అసలు విషయం చెప్పలేదు. కాస్త కోపం గా అడిగేసరికి చెప్పింది మెల్లిగా.ఇక చూసుకోండి అమ్మ లాంగ్ స్కేలు ఒకటి చేత పుచ్చుకుని నా వెనక పడింది.నేను దొరుకుతానా,ఇంటి పెరట్లో ఉన్న నిమ్మ చెట్టు చుట్టూ పరుగులు.అమ్మ కి విసుగొచ్చి స్కేలు విసిరేసి అక్కని డాక్టర్ బాబూ రావు గారి దగ్గరకి తీసుకెళ్ళింది.

ఆ గాటూ చూస్తూనే ఆయన ఏ జంతువో కరిచుంటుంది అనుకుని ఏమి కరిచింది అని అడిగారు.

అమ్మ నసుగుతూ మా చిన్నది కొరికిందండీ అని చెప్పింది.దానిని ఒకసారి సాయంత్రం మా ఇంటికి పంపండి అని చెప్పి అక్కకి మందులిచ్చి పంపేసారు.

అమ్మ ఇంటికొచ్చి విషయం చెప్పగానే ఇక నాకు దడ మొదలు డాక్టర్ గారు తిడతారని.పోనీ వెళ్లకుండా ఉందామ అంటే,డాక్టర్ గారు చెప్పాకా వెళ్ళకపోతే ఎలాగ అనే భయం.మొత్తనికి సాయంత్రం వాళ్ళింటి దగ్గర షటిల్ కోర్టు కి వెళ్ళా.

డాక్టర్ గారిని చూడగానే నా పై ప్రాణాలు పైనే పోయాయి.అమ్మ నన్ను బాగా కొట్టమని ఈయనకి చెప్పి ఉంటుంది అని మనసులో కాసేపు అమ్మ ని తిట్టుకున్నా.అమ్మో ఈయన నన్ను కోడితే,తిడితే ఇలా ఎన్ని ఆలోచనలో.వేరే వాళ్ళు తమ పిల్లల్ని కొడితే అమ్మ నాన్న చూస్తూ ఊరుకోరు అన్న ఙానం లేదు కదా అప్పట్లో.

మొత్తానికి డాక్టర్ గారు నాలుగు చివాట్లు పెట్టి,మానవ దంత గాయం ఎంత విషమో అనే పాఠం చెప్పేసారు.ఈ పాఠానికి ఆకర్షితులయిన అక్కడ ఆడుకునే పిల్లలు కూడా చుట్టూ చేరడం వల్ల అందరికీ మా అక్క ని కొరికినది(కరిచింది) ఎవరో తెలిసిపోయింది.నాన్నగారు తన స్టైల్ లో ట్రీట్మెంట్ ఇచ్చారనుకోండి ఆ రాత్రి నాకు,అది వేరే విషయం.

సో మా అక్కని "అది" కరిచిందన్నమాట.

Wednesday, May 12, 2010

వాటర్ ఫాల్స్ పిక్నిక్కు & మా అక్కని ఏం కరిచిందంటే




సరదాగా నా చిన్నతనం లోకి ఒకసారి వెళ్ళాలనిపించింది ఈ రోజు. నిజం గా నా బాల్యం ఎంత అందం గా ఉందో కదా అనిపిస్తుంది నాకు.ఊరంతటికీ కలిపి ఒక హైస్కూలు,అప్పుడే పెట్టిన ఆంగ్లో ఇండియన్ స్కూలు,ఒక పెద్ద(అప్పట్లో చాల పెద్దది అనిపించేది లెండి) గవర్నమెంటు హాస్పిటల్,దానిలో ఏకైక డాక్టర్,అందులో వైద్యుడయిన డా.బాబురావు గారు,ఇప్పటి లాగ ఎక్కడ పడితే అక్కడ షాపులు లేకుండా ఒక రోడ్డులొనే "గనీ" టీ కొట్టు,సరికొత్త ఫ్యాషన్ ని అనుసరిస్తూ శెట్టి గారి బట్టల కొట్టుకి భిన్నం గా ఉండే "అప్సరా" బట్టల షాపు,గోల్డ్ స్పాట్ దొరికే ఏకైక షాపు "ప్రభాకర్" పాన్ షాపు,ఒక సినిమా హాలు,పేద్ద రామాలయం ఇదీ మా ఊరు క్లుప్తం గా.

మొదట నేను గవర్నమంటు స్కూలు కే వెళ్ళాను,తరువాత ఒక 2 సంవత్సరాలు ఆంగ్లో ఇండియన్ స్కూలు మళ్ళీ గవర్నమెంటు స్కూలు.నిజం గా ఆ ప్రైవేటు స్కూళ్ళో టీచర్లు ఆంగ్లో ఇండియన్సే.తెలుగు వారికి అంతంత మాత్రమే వచ్చు. మాతో కూడా ఎక్కువ ఇంగ్లీషే మాట్లాడేవారు.ఏదో అలా అర్ధం చేసుకుని బండి నెట్టేసాను.
గవర్నమెంటు స్కూలు కి మారాకా,ఎంచక్కా ఫస్టు బెల్లు కొట్టాకా స్కూలు కి బయలుదేరే వాళ్ళము.అంత దగ్గర అన్నమాట స్కూలు.స్కూలు నుండీ రాగానే,హోంవర్కు పెద్దగా ఎప్పుడూ చేసినట్లు మాత్రం గుర్తు లేదు.పెద్దగా ఇచ్చేవారు కూడా కాదనుకుంటా.హాయిగా రాగానే,అమ్మ చేసినది తిని,ఆడుకునే వాళ్ళము.
డాక్టర్ గారి ఇంటి ముందు షటిల్ కోర్టు ఉండేది.చిన్న పిల్లని అని నన్ను రానిచ్చేవారు కాదు.ఎంత కుళ్ళుకునే దానినో అలాంటప్పుడు.మా అక్కకి మాత్రమే ప్రవేశం దానిలో.మా అక్క నా కన్న జస్ట్ నాలుగేళ్ళు పెద్దది అంతే.అప్పుడు వాళ్ళు ఆడుతోంటే,పెద్ద పిల్లలు ఆడుతున్నారు అనుకునేదానిని.ఇప్పుడూ నవ్వు వస్తుంది,10-11 ఏళ్ళ పిల్లలు పెద్దవాళ్ళా అని. నాన్నగారి ఆఫీసు కూడా ఆ కోర్టు కి ఎదురుగా ఉండేది.నన్ను వీళ్ళు షటిల్ ఆడించుకోకపోవడంతో,ఏమి చెయ్యాలో తోచేది కాదు.కోర్టు పక్కనే ఖాళీగా ఉన్న ఇంట్లో ఒక రేగి చెట్టు,దాని కింద పెద్ద పుట్టా ఉండేవి.రేగిపళ్ళు నోరూరిస్తూ ఉండేవి.కాని కోసుకోవాలంటే భయం.పుట్ట భయం కన్నా,నాన్న గారు చూస్తారేమో అనే భయం ఎక్కువ.ఒకరోజు ధైర్యం చేసి ఆ చెట్టు కిందక్కి వెళ్ళి పళ్ళు కోస్తున్నాను.నా టైం బాగాలేక ఆరోజు నాన్న,త్వరగ ఇంటికి వస్తూ నన్ను చూసారు.ఇంక,నా టెన్షన్ చూడాలి.ఒకసారి అలా ఆగి ఇంటికి వెళ్ళిపోయారు.హమ్మయ్య,గండం గడచింది అనుకున్న.ఇంటికి వెళ్ళాకా తెలిసింది...దువ్వెన తీసుకుని చేతి మీద కొట్టారు నాన్న.అంతే,మళ్ళీ ఆ చెట్టు జోలికి వెళ్ళలేదు.

మా ఊరి దగ్గరే ఒక వాటర్ ఫాల్ కూడా ఉండేదండోయ్.ఎంత అందం గా ఉంటుంది అనుకున్నారు.హోరున పారే జలపాతం,ఆ వైపు నుండి ఈ వైపు కి వెళ్ళడానికి వీలుగా అన్నట్లు ఏదో చెట్టు ఊడలు.మధ్యలో ఒక 4-5 గురు కూర్చోవటానికి వీలుగా బండరాళ్ళు. కాస్త ధైర్యం ఉన్నవాళ్ళు ఇటు నుండి అటు ఆ ఊడలు పట్టుకుని వెళ్ళేవారు.నెలకో రెండు నెల్లకో ఒకసారి ఒక 20 మంది ఆడవాళ్ళు,పిల్లలని తీసుకుని అక్కడకి పిక్నిక్ కి వెళ్ళేవారు. "సులేమాన్" వ్యాన్ లోనో,ఇంజనీరు గారి భార్య ఆర్డరేసి ఇప్పించిన లారీలోనో ఆడవాళ్ళు అందరూ వంట సామానులు తీసుకుని పిల్ల జల్లతో బయలు దేరేవాళ్ళు.అక్కడకి వెళ్ళాకా మా అమ్మ వాళ్ళు వంట చేస్తోంటే మేము ఆటల్లో మునిగేవాళ్ళము.భోజనాలు అయ్యాకా,అమ్మ వాళ్ళు కూడా ఏవో ఆటలు ఆడుకునేవారు.సాయంత్రం పేకప్.ఇలా ఉండేది మా పిక్నిక్.ఒకసారి ఇలా వెళ్ళినప్పుడే కొంతమంది ఔత్సాహిక పిల్లలకి ఆ జలపాతం ఎక్కడ మొదలవుతోందో చూడాలనే కోరిక పుట్టింది.

అమ్మ వాళ్ళు వంటల బిజీ లో ఉండగానే,చక్కగా కొండ పైకంటా ఎక్కేసారు.(నేను ఎక్కలేదు లెండి.కాస్త శ్రమతో కూడుకున్నవాటికి నేను దూరం).మెల్లిగా అమ్మ వాళ్ళు చూసేలోపు కిందకి కూడా దిగేసారు.కాని ఇది జరిగిన ఒక 3-4 రోజులలోనే మా పిల్ల గ్యాంగు పెద్ద "దినేష్ అన్నయ్య" కాలం చేసాడు.ఆయాసం వచ్చి పోయాడుట అని అనుకున్నామే గాని,అది ఆరోజు అమ్మ వాళ్ళకి తెలీకుండా కొండ ఎక్కడం వల్ల తనకి ఎప్పటినుండో ఉన్న "ఆస్త్మా" ఎక్కువ అయ్యింది అన్న ఙానం లేదు అప్పట్లో.కాని ఈ సంఘటన మా పిల్లలందరికీ మాత్రం షాక్.చాలారోజులు పట్టింది కోలుకోవడానికి.

ఒకరోజు మా అమ్మ,అక్కని తీసుకుని హాస్పటల్ కి పరుగెత్తింది.డా.బాబూరావు గారు అక్క కాలు చూస్తూనే షాక్ తిని "ఏమి కరిచింది" అని అడిగారు.

మా అక్క కాలుకి ఏమయ్యిందో తెలుసా?.......వూహూ..ఇప్పుడు చెప్పనుగా.

Friday, May 7, 2010

వన్ ఫైన్ మార్నింగ్


మొత్తనికి ఆ ఒక రోజు రానె వచ్చింది. నేను పీజీ కాన్వకేషన్ సర్టిఫీకెట్ తీసుకోలెదు,ఆ ఊరు వెళ్ళి తీసుకుందాము అని నిర్ణయించుకున్నము నేను మా వారు.ఇంతలో మా వారి ఫ్రెండ్ ఫోను చేసి వాళ్ళ చెల్లి ది ఏదో పీజీ డిప్లోమా
సర్టిఫీకెట్ కూడ ఉంది తీసుకురమ్మన్నాడు.అదేమిటీ అలా ఎలా ఇస్తారు,మనిషి లేకుండా అన్నాను సీరియస్సు గా.అదేమీ పీహెచ్ డీ సర్టిఫీకెట్ కాదు కదా,తేవచ్చులే కాస్త మేనేజ్ చేస్తే అని నా నోరు నొక్కేసారు.మొత్తానికి ఆ అమ్మాయి పేరు,డేటాఫ్ బర్త్,కాలేజీ పేరు నాతో బట్టీ పట్టించారు.

యూనివర్శిటీ కి వెళ్ళి నా సర్టిఫీకెట్ తీసుకున్నాకా ఆ అమ్మాయి సర్టిఫీకెట్ కోసం వెరే డిపార్ట్ మెంట్ కి వెళ్ళాము.వెళ్ళేముందు మా వారు చిన్నపటి నుండీ తిన్న నా చ్యవనప్రాశ్ శక్తి కి ఒకసారి పరీక్ష పెట్టి పాస్ అనుకున్న తరువాత క్లర్క్ దగ్గరకి పంపారు.

అక్కడకి వెళ్ళి నేను ఫలానా సర్టిఫీకెట్ కావాలని అడిగాను.ఒకసారి అలా మొహం లోకి చూసి ఆ ఫైల్ తీసాడు క్లర్కు.ఆ ఒక్కసారి చూసిన చూపుకే వణికిపోయాను పట్టేసాడా ఏమిటి అని.దూరం గా ఉన్న మా వారి మొహం చూసా ఒకసారి.ఏమీ కాదు అని విష్ణు మూర్తి లాగ కళ్ళ తోనే అభయం ఇచ్చేసరికి ధైర్యం వచ్చేసింది నాకు.

ఇంతలో ఆ క్లర్కు సెర్టిఫీకెట్ ఇచ్చి సంతకం పెట్టమని రిజిస్టర్ ఇచ్చ్హాడు.సడెన్ గా వచ్చే టీవి యాడ్ లాగ ఇంకొకతను టీ తాగుతూ చిద్విలాసం గా వచ్చి ఎంటి కబుర్లు అంటూ ఈ గుమాస్తా తో కబుర్లు మొదలెట్టాడు.ఆగు ఈ సర్టిఫీకెట్ ఇచ్చి మాట్లాడతా అన్నాడు.వెంటనే రెండో శాల్తీ,ఏమి సర్టిఫీకెట్టు,అలా ఎలా ఇచ్చెస్తావు,కనీసం ఐడీ కూడా లేకుండా అనేసరికి నా గుండెలు జారిపోయాయి.

హా,అవును కదూ,అమ్మాయ్ నీ ఐడీ కార్డు చూపించు అన్నాడు.తెలంగాణా ఇదిగో అని అరచేతిలో చూపించి చటుక్కున వెనక్కి తగ్గితే కేసీఆర్ ఫేసు ఎలా ఉంటుందో అలా అయ్యింది నాది కూడా.

ఐడీ..అదండీ..తేలేదు..ఊరినుండి వచ్చే హడావిడిలో మర్చిపోయాను అని అలా కోక్ నమిలా(నీళ్ళు బదులు కోక్ నమిలా అన్నమాట..అర్ధం చేసుకోరు).ఇంతలో మా వారు దగ్గరకి వచ్చి నిలబడ్డారు.ఐడీ మర్చిపోయాం సార్,మాకు మళ్ళీ వచ్చే టైం కూడా లేదు అని శాంతి స్వరూప్ ని మించి ఎంతో దీనంగా చెప్పేసరికి క్లర్కు కాస్త మెత్తబడి,సరే కాని కనీసం నీ డేటాఫ్బర్త్ చెప్పు అన్నాడు.

ఓయెస్,అనుకుంటూ తడబడకుండా చెప్పేసా,తడబడితే అనుమానిస్తాడని."మీ ఇంటి పేరు?" అంటూ మరో మిసయిల్ దూసుకొచ్చింది.అదీ చెప్పాను(మా వారి ఫ్రెండు ఇంటి పేరు తెలుసు నాకు) మా వారు ఇచ్చిన కోచింగు లో ఇది లేకపోయినా సర. వెంటనే మా వారి వైపు విజయగర్వతో ఒక చూపు కూడా విసిరా,చూడండి అన్నట్లు.మీ నాన్నగారి పేరు?...ఈ ప్రశ్న వినగానే నా గుండెలు జారిపోయాయి,ఓరి నాయనో,10 th క్లాస్ పరీక్ష లో పీజీ కొచ్చన్ వచ్చినంత గా ఫీల్ అయిపోయాను.

వెంటనే మా వారు నోటికి వచ్చిన పేరు చెప్పారు.మీరు చెప్తారేమిటి ఈ అమ్మాయిని అడుగుతోంటే..కస్సుమన్నాడు క్లర్కు.మా మామగారి పేరే కదండీ అని చెప్పి మా వారు మనోహరం గా నవ్వేసరికి క్లర్కు అమాంతం ఐసయిపోయి రిజిస్టర్ ఇచ్చేసాడు సంతకం పెట్టడానికి(ఇంతకీ మా వారు ఆయన పేరు కరక్ట్ గానే గెస్సారు..అదేనండీ గెస్ చేసారు.).నాకయితే ఎగిరి గంతులెయ్యాలి అన్నంత సంతోషం వేసింది.మా వారు నా మీద నమ్మకం ఉంచకపోయినా కాని ఇలాంటి ఆపరేషన్ సక్సెస్ చేసినందుకు.వెంఠనే రిజిస్టర్ అందుకుని గబ గబా నా ఆటోగ్రాఫ్ పడేసా..అంతే క్లర్కు గయ్యిన లేచాడు.హీహీహీ..లేవడా మరి...ఆ అమ్మాయి పేరు బదులు నా పేరుతో సంతకం పెడితే..

ఏవూరు నీది అడిగాడు సీరియస్ గా...మా వారి ఊరి పేరు చెప్పాను...ఇక చూసుకోండి..ఎలా తిట్టాడు అంటే...బ్యాక్ గ్రవుండ్ మ్యూజిక్ మీరు పెట్టుకున్న సరే,నన్ను పెట్టమన్న సరే,వెస్ట్రన్,ఫోక్ ఏదయినా ఓకే...పిచ్చి పిచ్చిపిచ్చి పిచ్చి గా తిట్టేసాడు ఆ ఊరి ప్రజలని,ఆ జిల్లా ప్రజలని.
.ఈయన గారికి సహోద్యోగుల గొంతులు కూడా కోరస్ కలిసాయి.ఇంకెముంది....జజ్జినకడి జనారే,జనకు జనా జనారే అన్నమాట.

ఆనాడు ఆ క్లర్కు గారి నోటి నుండి జాలువారిన మధుర భాషణములు మచ్చుకు కొన్ని..

దొంగ సంతకాలు చెయ్యడం,అవీ ఇవీ తీసుకుపోవడం,తరువాత మా పీకకి చుట్టుకోవడం అవన్నీ..ఆ అమ్మాయి ని అని ఏమి ప్రయోజనం..నీ కయినా బుద్ధి ఉండక్కర్లా...మీ జిల్ల ప్రజలంతా ఇంతే అనుకుంటా,దొంగ సంతకాలు,దొంగ బుద్ధులు....ఇంకా చాల తిట్టాడు లెండి.

ఆఖరుకి మా వారు సారీ చెప్పి కాస్త జేబు చమురు వదిలించుకుని ఆ సర్టిఫీకెట్ తీసుకుని బయట పడ్డాము.

ఆరోజు అలా మా వారి ఊరిని,వారి జిల్లా ప్రజలని ఇలా హోలు మొత్తం గా ఒకేసారి కడీగి పారేయిస్తానని ముందు తెలీదు కదా,తెలిసుంటే ఆరోజు పొద్దున లేవగానే తప్పక పాడుకునే దానిని...ఎన్నాళ్ళో వేచిన ఉదయం అని.ఛా..బంగారం లాంటి చాన్సు మిస్సు.